Kategorie E-Sklepu

Łopatka Christoph Widmann do ciast, ażurowa, srebro, Niemcy – sztuka świata.

Łopatka Christoph Widmann do ciast, ażurowa, srebro, Niemcy – sztuka świata.

Łopatka Christoph Widmann do ciast, ażurowa, srebro, Niemcy – sztuka świata.

Srebrna pr.800 Ag łopatka do ciast ze słynnej pracowni Ch.Widmann. Wspaniały ażurowy design barokowy, scenka bawiących się dzieci. Ponadczasowy, gustowny, wytworny i praktyczny prezent wizytowy dla Pani Domu. Niezbędnik w każdym domu. Elegancki upominek.

3-00632

560 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuŁopatka Christoph Widmann do ciast, ażurowa, srebro, Niemcy – sztuka świata.
Numer katalogowy3-00632
KategorieSrebra Antyczne; Sztućce; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 Ag łopatka do ciast ze słynnej pracowni Ch.Widmann. Wspaniały ażurowy design barokowy, scenka bawiących się dzieci. Ponadczasowy, gustowny, wytworny i praktyczny prezent wizytowy dla Pani Domu. Niezbędnik w każdym domu. Elegancki upominek.
Cena (waluta do wyboru)560,- PLN           /                126,- EUR
Pracownia / TwórcaChristoph Widmann
Kraj wytworzeniaNiemcy
Pforzheim
Okres w sztuceSztuka świata
Sztuka świata oparta na bogatym neobaroku – wspaniała stylizacja barokowa z elementami rokoko.
Data wytworzenia1919
Lata po roku 1919.
Rok 1919 – rok założenia pracowni
Okres / WiekXX wiek
Pierwsza połowa XX wieku
MateriałSrebro, punca próba 800 Ag, punca pracowni Ch. Widmann
Technika kreacjiSrebro sztancowane w półautomacie, ręcznie nadlewane, gięte, repusowane, ażurowane, puncowane, cyzelowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość3 cm
Szerokość18 cm
Głębokość5 cm
Waga37 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 17

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800 Ag łopatka do ciast i ciasteczek ze słynnej niemieckiej pracowni Christoph Widmann w Pforzheim. Unikalne wspaniałe, figuralne barokowe zdobienia z elementami rokokowymi. Nabierak ażurowy w formie kropli wody. U nasady dekorowany scenką rodzajową bawiących się dzieci, u dołu kartusz w ornamencie półplastycznych liści akantu i wolut. Rękojeść smukła, ażurowa, lekko rozszerzająca się, dekorowana kartuszem i cherubinkiem. Brzeg łopatki nieregularny, dekorowany półplastycznymi liśćmi akantu i wolutami. Elegancki, ponadczasowy, a zarazem praktyczny souvenir dla wymagającej Pani Domu. Piękny i wytworny upominek wizytowy oraz na każdą inną okazję. Małe, użytkowe dzieło sztuki ze słynnej do dzisiaj istniejącej pracowni założyciela Mistrza Christoph Widmann.

Historia:

Christoph Widmann - pracownia Christoph Widmann powstała w 1919 w Phorzeheim w Niemczech i istnieje do dziś jako firma rodzinna.

Dzięki bogatemu doświadczeniu i rzemiośle pracownia produkuje wysokiej jakości wyroby srebrne. Jest dostawcą zastaw dla hoteli w Berlinie, Sydney oraz wykonawcą indywidualnych zamówień na srebrne komplety, zastawy, komplety sztućców oraz upominków dla Pań i Panów.

Pracownia najbardziej zasłynęła jako jedna z pierwszych, która ozdobiła swoje przedmioty motywem Róży z Hildesheimer. Legendarny krzew dzikiej róży rośnie jak mówi legenda już ponad 1000 lat i mimo wojennych zniszczeń zawsze odrastał ze zgliszczy. Uważany za najstarszy krzew różany na świece, symbolizuje siłę i pomyślność. Mówi się, że do 1970 nie było domu w Niemczech, który nie posiadał kompletu sztućców z Różą z Hildesheimer.

Źródło Wikipedia

Dekoracja ażurowa - sposób powstawania: na srebrnej blasze rysowany jest ornament, który następnie wycinany jest przy pomocy specjalnych narzędzi. Ważne, aby przy wycinaniu powstały prześwity. Jednym ze sposobów dekoracji ażurowej jest umieszczenie wyciętego fragmentu na gładkim tle co przypomina metalową koronkę. Najtrudniejszym elementem tej techniki jest obróbka krawędzi. Ornament należy otoczyć metalową taśmą. Tak przygotowaną formę można również umieścić na powierzchni danego przedmiotu, aby ażur odcinał się od tła.

Źródło: Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 83

Srebro a zdrowie ! - zdrowotne działanie srebra na organizm ludzki doskonale obrazuje stary angielski zwyczaj obdarowywania nowo narodzonych dzieci srebrną łyżeczką. Korzenie tej tradycji sięgają XIV wieku kiedy to podczas epidemii dżumy odkryto, że liczba zgonów wśród ludzi zamożnych jest znacznie niższa niż wśród ubogich. Okazało się, że używanie srebrnej zastawy stołowej powoduje przenikanie do organizmu cząsteczek srebra niszczących ewentualne zarazki dżumy, chroniąc tym samym przed zakażeniem. Srebrne łyżeczki stały się zatem antidotum na epidemię – rodzice, których tylko było na to stać, kupowali je swoim dzieciom jako swego rodzaju antybiotyk. Dziś epidemia dżumy nam nie grozi, ale pamięć tamtych wydarzeń przetrwała w tradycji kupowania srebrnych łyżeczek jako prezentu na chrzest i w angielskim powiedzeniu „born with a silver spoon in your mouth” / “urodzony ze srebrną łyżeczką w ustach”, ale nie tylko. Całe zastawy i sprzęty środka stołu miały i mają lecznicze i odkażające znaczenie dla jedzenia i zdrowia ich użytkowników. Słynna angielska czarna herbata “5 o’clock” podawana obowiązkowo w srebrnych dzbankach / czajniczkach / bulierach zawsze inaczej smakowała i smakuje do dzisiaj, aniżeli w zwykłym metalu, warto się o tym przekonać.

W XIX wieku rozpowszechniła się metoda zakraplania oczu noworodków roztworem azotanu srebra, co zapobiegało zapaleniu spojówek i rozwojowi trwałej ślepoty u dzieci. O skuteczności tej metody świadczy fakt, że wkrótce po jej pierwszym zastosowaniu została ona wprowadzona, jako obowiązek ustawowy.

Źródło: wypisy z różnych stron internetowych oraz przekazów pisemnych książkowych o srebrze

Barok - termin „barok”, którego geneza jest wciąż niewyjaśniona, najprawdopodobniej pochodzi od portugalskiego barroco, które oznacza perłę o nieregularnym kształcie. To główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej. U jego podstaw leżało twórcze przekształcenie renesansowego klasycyzmu w dążeniu do uzyskania maksymalnego oddziaływania na odbiorcę. Barok jest pojęciem bogatszym od manieryzmu, przede wszystkim dlatego, że konotuje tylko sam styl, ale jak dowodzą niektórzy badacze również procesy historyczne, spory filozoficzne i teologiczne oraz nastroje społeczne. Bogaty w zdobnictwo, pomysłowe rozwiązania i symbolikę styl architektoniczny, malarski i literacki baroku z założenia opierał się na ignacjańskiej zasadzie applicatio sensuum, polegającej na wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości do przekazania określonych treści (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy uczuć skierowane do Chrystusa).

Neobarok – nurt w ramach historyzmu nawiązujący formalnie do baroku rozpowszechniony pod koniec XIX w.

Źródło: Wikipedia

Rokoko w Niemczech - wyrazem nowego stylu życia była sztuka. Zamiast dostojności i pompatyczności pojawia się wyrafinowanie i lekkość, zarówno w dziedzinie architektury, malarstwa, jak i rzemiosła. Rokoko silnie oddziałało na rzemiosło artystyczne, a zwłaszcza na meble, elementy wyposażenia wnętrz i porcelanę. Rokoko to okres niezwykłej popularności porcelany, z której wyrabiano przedmioty codziennego użytku (np. guziki), zastawy stołowe oraz figurki. W XVII i na początku XVIII wieku porcelanę sprowadzano z Chin, co decydowało o jej wysokiej cenie. Próby wytworzenia porcelany na gruncie europejskim zostały uwieńczone sukcesem Johanna Friedricha Böttgera w 1709 roku i założeniem rok później manufaktury porcelany w Miśni. Jej produkty nazywane były porcelaną saską lub miśnieńską. Po Böttgerze fabryką kierował malarz Höroldt, a od 1731 roku Johann Joachim Kändler (1706-1775). Kändler wprowadził wiele zmian i doprowadził manufakturę do szczytu rozwoju. W krajach niemieckich architektura rokokowa rozwinęła się bujnie. W Saksonii zaraz na początku XVIII wieku, w latach 1711-1722, architekt Matthäus Daniel Pöppelmann (1662-1736) wzniósł pałac Zwinger (Drezno). Jest to założenie na planie zbliżonym do kwadratu, z dostawionymi do dwóch boków mniejszymi prostokątami zakończonymi półkoliście. Tak ukształtowany plac otaczają niskie galerie; jedynie od strony północnej w XIX wieku dostawiono nową budowlę. Galerie przeprute są dużymi oknami i bogato zdobione rzeźbiarsko. Styl ten przez długie lata nie był ceniony przez historyków, uważany za okres przejściowy między barokiem a klasycyzmem. Wyraźnie osłabła wtedy potrzeba stosowania wyszukanych technik i monumentalnych form. Kompozytorzy nie rezygnowali wprawdzie z innowacyjności – jest to okres bardzo wielu nowości, ale twórczość ich nie zajęła miejsca zbyt prestiżowego w tradycyjnej historii „muzyki poważnej”, gdyż miała popularniejszy, a czasem wręcz rozrywkowy charakter[20]. W ostatnich dekadach te właśnie cechy stały się jej walorem i muzyka „rokokowa” stała się wielką atrakcją repertuarową.

Źródło : Wikipedia