Kategorie E-Sklepu

Cukiernica Sorelli Mario, kryta, srebrna, włoska - modernistyczna.

Cukiernica Sorelli Mario, kryta, srebrna, włoska - modernistyczna.

Cukiernica Sorelli Mario, kryta, srebrna, włoska - modernistyczna.

Srebrna, próby 800, włoska, modernistyczna cukiernica ze zdejmowaną pokrywką. Na cukier, miód i słodkości. Elegancka ozdoba stolika kawowego i deserowego. Wytworny i praktyczny prezent, urocza pamiątka dla dzieci i rodziców solenizantów na urodziny, imieniny.

3-00036

Przedmiot sprzedany

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica Sorelli Mario, kryta, srebrna, włoska - modernistyczna.
Numer katalogowy3-00036
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna, próby 800, włoska, modernistyczna cukiernica ze zdejmowaną pokrywką. Na cukier, miód i słodkości. Elegancka ozdoba stolika kawowego i deserowego. Wytworny i praktyczny prezent, urocza pamiątka dla dzieci i rodziców solenizantów na urodziny, imieniny.
Pracownia / TwórcaSorelli Mario
Kraj wytworzeniaWłochy
Florencja
Okres w sztuceModernizm
Delikatne wpływy Neo Empire
Data wytworzenia1956
Lata (1956 – 1971) – lata działalności pracowni i puncy. Około 1960 – okres wytworzenia przedmiotu.
Okres / WiekXX wiek
MateriałSrebro punca próba 800, 289 FI
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, wyoblanie, odlewane
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość9 cm
Szerokość15 cm
Głębokość12 cm (średnica)
Waga148 g

OPIS PRZEDMIOTU

Dwuelementowa srebrna próby 800 cukiernica włoskiej powojennej moderny. Prosta, gładka, elegancko wyoblana z dwoma miękko i esowato odlewanymi uchami z lekkimi zdobieniami. W pośrodku repusowana wąskim gładkim pasem , pokrywka zwieńczona u góry chwytem - kwiatem miniaturowego, dojrzałego słonecznika.

Bez wątpienia kształt i stylistyka pełnej włoskiej moderny z dwoma uchami które przy odrobinie dobrej woli można by uznać za delikatne wtrącenia neo empire nadające lekkości niskiej cukiernicy.

Elegancka ozdoba stolika kawowego, deserowego i saloniku wypoczynkowego. Na cukier i słodkości. Idealna na elegancki i praktyczny prezent okolicznościowy dla każdej Pani domu. „Urocza, słodka i elegancka pamiątka” dla dzieci i rodziców solenizantów, urodziny, imieniny oraz ceremonie kościelne: chrzciny, Komunie Święte.

Historia:

Sorelli Mario - pracownia powstała w Impurenta w I połowie XX wieku. Usytuowana była w centrum miasta przy Via Cassia 141. Punca 289 FI używane we Włoszech w latach (1944 – 1970) miały kształt wieloboku i zawierały numer identyfikujący złotnika oraz nazwę prowincji, oznaczoną dwoma literami.

Źródło: www.silvercollection.it

Modernizm − to ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych .To również początek sztuki nowoczesnej okresu powojennego. Jest to czas ożywienia wszelkiej aktywności twórczej. W Europie nastąpił proces odbudowy po wojnach światowych, a Ameryka była na drodze do osiągnięcia potęgi światowej. Produkcja złotnicza nadal pozostała tradycyjna, ale również powstały i rozwinęły się nowe firmy kształcące nowych i wybitnych projektantów. Jednak po II wojnie światowej nadal ogromne wpływy pozostały w rękach burżuazji co sprawiło, że wyroby złotnicze naśladowały wzór klasycystyczny nieraz niemal stanowiły kopię pierwowzoru. Główny okres rozwoju modernizmu to lata międzywojenne, dojrzały okres to lata 50-60 te XX wieku.

Źródło: Wikipedia.

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire: (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empire. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96