Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Kałamarz filigranowy, Niemcy, srebrny – neorokokowy.

We have CMS-provided images

Kałamarz filigranowy, Niemcy, srebrny – neorokokowy.

Kałamarz filigranowy, Niemcy, srebrny – neorokokowy.

Srebrny pr.830, filigranowy kałamarz z podtrzymaniem na pióro. Zdobiony dwoma portretami: pani i pana oraz bogatymi festonami. Ponadczasowy, luksusowy upominek na biurko i do gabinetu Prezesa. Doskonały i wytworny prezent zarówno dla Pań jak i Panów.

3-00221

Przedmiot sprzedany

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuKałamarz filigranowy, Niemcy, srebrny – neorokokowy.
Numer katalogowy3-00221
KategorieSrebra Antyczne; Kałamarze i galanteria biurowa
Ocena użytkowaEgzemplarz wystawienniczy i zdobniczy.
Krótka charakterystykaSrebrny pr.830, filigranowy kałamarz z podtrzymaniem na pióro. Zdobiony dwoma portretami: pani i pana oraz bogatymi festonami. Ponadczasowy, luksusowy upominek na biurko i do gabinetu Prezesa. Doskonały i wytworny prezent zarówno dla Pań jak i Panów.
Kraj wytworzeniaNiemcy
Prawdopodobnie Niemcy
Okres w sztuceNeorokoko
Neorokoko z elementami klasycystycznymi
Okres / WiekXIX wiek
Końcówka XIX wieku, przełom XIX / XX wieku
MateriałSrebro, punca próba 830
Technika kreacjiSrebro cyzelowane, repusowane, perełkowane, odlewane, gięte
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość9 cm
Szerokość17 cm
Głębokość10 cm
Waga234 g

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrny, próby 830, filigranowy kałamarz. Zbudowany z dekoracyjnej, bogato zdobionej prostokątnej podstawy. Wsparty na czterech, dyskretnych nóżkach. Pojemniki na atrament i piasek w kształcie kielichów osadzone na nóżce i zamocowane na stałe do podstawy.

Pokrywka pojemników na ruchomym zawiasie, zwieńczona ozdobną, misternie cyzelowaną gałką w postaci szyszki. Na podstawie kałamarza dwa delikatne, efektownie gięte uchwyty przeznaczone na odkładanie i przechowywanie pióra. Dwa portrety pani i pana w oprawie perełkowej otoczonych girlandami, festonami i bujną roślinnością. Brzeg zwieńczony ozdobnym żłobkowaniem.

Pojemniki na atrament i piasek ozdobione ornamentem perełkowym i girlandami.

Filigranowy kałamarz - ponadczasowa ozdoba, piękny i unikalny XIX wieczny srebrny antyk - prezent na biurko dla eleganckiej pani, wytwornego pana. Luksusowa, elegancka ozdoba gabinetu Prezesa.

Historia:

Kałamarze - historia kałamarzy sięga początków XVIII wieku. Z czasem stały się one niezbędne na dworach wśród przedstawicieli arystokracji i wyższych klas społeczeństwa, bowiem umiejętność pisania listów i spisywania myśli była dość rozpowszechniona. Zazwyczaj kałamarz składał się podstawki na której ustawione były pojemniki na atrament, piasek do osuszania, pieczęcie do zamykania listów i gęsie pióra. Niektóre kałamarze były dodatkowo wzbogacone o dzwonek na służbę i lampkę oliwną lub lichtarz. Z czasem kałamarze przybierały coraz bardziej różnorodne i bogate formy w tym zdobnicze i reprezentacyjne. Często wykorzystywane jako eleganckie prezenty ze srebra i złota.

Źródło: Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 83

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia