Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Cukiernica Peruggia & C. kryta, srebrna, Włochy – neo empire

We have CMS-provided images

Cukiernica Peruggia & C. kryta, srebrna, Włochy  – neo empire

Cukiernica Peruggia & C. kryta, srebrna, Włochy – neo empire

Srebrna pr.800 luksusowa cukiernica ze zdejmowaną pokrywką. Włoski neo empire z moderną. Na cukier i słodkości. Elegancka ozdoba stolika kawowego, deserowego i saloniku wypoczynkowego. Idealna na elegancki, ale praktyczny prezent dla wymagającej Pani domu

3-00014

Przedmiot sprzedany

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica Peruggia & C. kryta, srebrna, Włochy – neo empire
Numer katalogowy3-00014
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 luksusowa cukiernica ze zdejmowaną pokrywką. Włoski neo empire z moderną. Na cukier i słodkości. Elegancka ozdoba stolika kawowego, deserowego i saloniku wypoczynkowego. Idealna na elegancki, ale praktyczny prezent dla wymagającej Pani domu
Pracownia / TwórcaPERUGGIA & C.
Kraj wytworzeniaWłochy
Alessandria
Okres w sztuceNeo Empire
Neo Empire z elementami modernizmu
Data wytworzenia1949
Lata (1949 – 1971) - lata działalności pracowni
Okres / WiekXX wiek
Pierwsza połowa XX wieku
MateriałSrebro, punca próba 800
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, wyoblane, grawerowane, odlewane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość15 cm
Szerokość15 cm
Głębokość10 cm
Waga247 g

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800 włoska cukiernica z pokrywką na nóżce i kolistej podstawie. Całość gładka w kształcie kopuły. Pokrywka zwieńczona efektownym uchwytem w postaci żołędzia. Na nóżce i pokrywce zastosowano grawerowany, pasowy ornament. Na uwagę zasługują dwa zdobne, gięte ucha o motywach florystycznych. Ważąca 247 g, sprawia wrażenie lekkiej, ale jednocześnie o stabilnej i mocnej budowie. Całość wizualnie charakterystyczna dla pucharu empirowego z elementami włoskiej moderny. Wyjątkowa, nietuzinkowa ozdoba każdego stolika i saloniku kawowego. Wspaniała na luksusowy, elegancki i szykowny, praktyczny prezent dla wymagającej Pani domu. „Urocza i elegancka pamiątka” dla dzieci i rodziców solenizantów, urodziny, imieniny oraz ceremonie kościelne: chrzciny, Komunie Święte.

Historia:

PERUGGIA & C.- pracownia powstała we Alessandrii w połowie XX wieku. Usytuowana w centrum miasta przy Via Marsala 20. Punca 376 AL została zarejestrowana 11 marca 1949 i obowiązywała do 31 grudnia 1971. Punce używane we Włoszech w latach (1944 – 1970) miały kształt wieloboku i zawierały numer identyfikujący złotnika oraz nazwę prowincji, oznaczoną dwoma literami.

Źródło: www.silvercollection.it

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire: (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empir. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96

Modernizm − to ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych .To również początek sztuki nowoczesnej okresu powojennego. Jest to czas ożywienia wszelkiej aktywności twórczej. W Europie nastąpił proces odbudowy po wojnach światowych, a Ameryka była na drodze do osiągnięcia potęgi światowej. Produkcja złotnicza nadal pozostała tradycyjna, ale również powstały i rozwinęły się nowe firmy kształcące nowych i wybitnych projektantów. Jednak po II wojnie światowej nadal ogromne wpływy pozostały w rękach burżuazji co sprawiło, że wyroby złotnicze naśladowały wzór klasycystyczny nieraz niemal stanowiły kopię pierwowzoru. Główny okres rozwoju modernizmu to lata międzywojenne, dojrzały okres to lata 50-60 te XX wieku. W Angli początki datuje się na lata 30-te XX wieku , swoje apogeum stylistyczne osiągnął w latach 50-tych XX wieku.

Źródło: Wikipedia.