Kategorie E-Sklepu

Para zapachowników figuralnych trubadurów, Francja, srebrna – neorokokowa.

Para zapachowników figuralnych trubadurów, Francja, srebrna – neorokokowa.

Para zapachowników figuralnych trubadurów, Francja, srebrna – neorokokowa.

Para srebrnych pr.925; 150-letnich zapachowników figuralnych Miejsce pod grawerkę Unikalny element wystroju eleganckiego salonu ozdoba każdego stolika i komody. Ponadczasowy, luksusowy prezent na każdą okazję dla Pani Domu. Pamiątka dla pokoleń.

3-00076

5 760 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuPara zapachowników figuralnych trubadurów, Francja, srebrna – neorokokowa.
Numer katalogowy3-00076
KategorieSrebra Antyczne; Unikalne dzieła sztuki - srebra; Lustra, wazony, bibeloty i inne; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Egzemplarze wystawiennicze i kolekcjonerskie.
Krótka charakterystykaPara srebrnych pr.925; 150-letnich zapachowników figuralnych Miejsce pod grawerkę Unikalny element wystroju eleganckiego salonu ozdoba każdego stolika i komody. Ponadczasowy, luksusowy prezent na każdą okazję dla Pani Domu. Pamiątka dla pokoleń.
Cena (waluta do wyboru)5.760,- PLN             /          1.372,- EUR
Kraj wytworzeniaFrancja
Okres w sztuceNeorokoko
Neorokoko z silnymi wpływami klasycystycznymi.
Data wytworzenia1850
Lata (1850 – 1890) wg. oznaczenia puncy
Okres / WiekXIX wiek
MateriałSrebro, punca próba Minerwa 925 / 950
Technika kreacjiSrebro odlewane, cyzelowane, grawerowane, wyoblane, repusowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość18 cm
Szerokość13 cm
Głębokość13 cm
Waga203 g (zapachownik 1)
177 g (zapachownik 2)
380 g (komplet – para)
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 3

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna, próby 925/950 Minerwa, francuska para ok. 150-letnich zapachowników figuralnych przedstawiających średniowiecznych trubadurów grających i tańczących. Figury pięknie cyzelowane z mistrzowskim wykonaniem szczegółów ciała i detali ubrań. Duże kapusze trubadurów z rondem, jeden ukwiecony, drugi z charakterystycznymi długimi piórami. Jeden grający na kobzie , drugi tańczący z kastanietami. Obaj stoją na odrębnych postumentach, na trójkątnych rokokowych szerokich i asymetrycznych nogach połączonych miękko giętymi wolutami. W górnej części postumentów charakterystyczne otwory zapachowe na 3 poziomach. Część pomnikowa postumentu bogato zdobiona muszlami, z przodu obu postaci en fance u podstawy stóp eleganckie kartusze pod okolicznościową grawerkę. Na obu kartuszach wygrawerowane imię „Elisa” , możliwe do spolerowania i wykonania własnej okolicznościowej grawerki / dedykacji. Na postumentach zdobne aplikacje instrumentów muzycznych – trąbki, flety, przeplecione girlandami.

Unikalne i wspaniałe na wystrój salonu, pokoju, element zdobniczy stołu, komody, półki. Luksusowy i niepowtarzalny prezent jubileuszowy, imieninowy, urodzinowy i na każdą inną okazję. Wyjątkowa pamiątka na dzisiaj i dla pokoleń.

Historia:

Trubadurzy – poeci i zarazem muzycy francuscy działający w XII i XIII wieku. Przyjęło się uważać za trubadurów tych poetów, którzy działali na południu Francji, pisząc w języku oksytańskim, langue d'oc, natomiast za truwerów – poetów z północy Francji piszących po francusku, langue d'oil. Terminem trobairitz określa się kobietę-trubadura.

Działalność trubadurów była najwcześniejszym i najistotniejszym przejawem regionalnej sztuki muzycznej i poetyckiej w średniowiecznej kulturze Zachodu, a jej wpływ można dostrzec – nie tylko w epoce średniowiecza – również na terenie innych krajów europejskich. Z imienia wymienić można około 460 trubadurów, z twórczości których zachowało się około 2600 utworów – z czego jedynie około 10 posiada oryginalną melodię.Twórczość literacka trubadurów to tzw. poezja prowansalska. Z tradycji trubadurów wywodzą się truwerzy i niemieccy minnesingerzy. Poezję trubadurów i truwerów rozpowszechniali oni sami lub też wędrowni śpiewacy zwani minstrelami.

Źródło : Wikipedia.

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia