Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Duża łopata do cukru, o zdobnym uchwycie, włoska, srebrna – klasycystyczna.

We have CMS-provided images

Duża łopata do cukru,  o zdobnym uchwycie, włoska,  srebrna – klasycystyczna.

Duża łopata do cukru, o zdobnym uchwycie, włoska, srebrna – klasycystyczna.

Srebrna, pr. 800, włoska łopata do cukru. Bogato, ręcznie zdobiona klasycystycznymi motywami z nutą rokoka. Duża nabierka, mocna rękojeść, z odlewanego srebra. Wspaniała, niepowtarzalna, mistrzowska praca złotnika. Sprzed II wojny światowej.

3-00202-18-02

Przedmiot sprzedany

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuDuża łopata do cukru, o zdobnym uchwycie, włoska, srebrna – klasycystyczna.
Numer katalogowy3-00202-18-02
KategorieSrebra Antyczne; Sztućce
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna, pr. 800, włoska łopata do cukru. Bogato, ręcznie zdobiona klasycystycznymi motywami z nutą rokoka. Duża nabierka, mocna rękojeść, z odlewanego srebra. Wspaniała, niepowtarzalna, mistrzowska praca złotnika. Sprzed II wojny światowej.
Pracownia / TwórcaArgenteria Varalda Ettore di Varlada Achille
Kraj wytworzeniaWłochy
Vercelli
Okres w sztuceKlasycyzm
Klasycyzm, z wykorzystaniem elementów zdobnego rokoko
Data wytworzenia1935
Lata (1935 – 1971) – działalności pracowni. Przedmiot sprzed II wojny światowej
Okres / WiekXX wiek
I połowa XX wieku
MateriałSrebro, punca próba 800
Technika kreacjiSrebro odlewane, gięte, cyzelowane, miejscami ażur.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość3 cm
Szerokość12 cm
Głębokość2 cm
Waga21 g

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna, próby 800, sprzed II wojny światowej, włoska łopata do cukru o niezwykle zdobnej rękojeści. Wspaniały reprezentant klasycyzmu z nutą rokokowych zdobień. Pięknie gięta do dużych cukiernic. Zdobienia w formie wolut i liści akantu, miejscami w formule ażuru. Piękna, misterna, ręczna praca mistrza złotnika.

Doskonałe uzupełnienie kompletu z elegancką srebrną cukiernicą.

Historia:

Dekoracja ażurowa - sposób powstawania: na srebrnej blasze rysowany jest ornament, który następnie wycinany jest przy pomocy specjalnych narzędzi. Ważne, aby przy wycinaniu powstały prześwity. Jednym ze sposobów dekoracji ażurowej jest umieszczenie wyciętego fragmentu na gładkim tle co przypomina metalową koronkę. Najtrudniejszym elementem tej techniki jest obróbka krawędzi. Ornament należy otoczyć metalową taśmą. Tak przygotowaną formę można również umieścić na powierzchni danego przedmiotu, aby ażur odcinał się od tła.

Źródło: Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 83

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia