Kategorie E-Sklepu

Żyrandol mosiężny, 2-poziomowy w koronie – eklektyczny.

Mosiężny, 100 letni, niemiecki żyrandol, dwupoziomowy. 8 punktów świetlnych. Oryginalny klosz. Ciekawa metaloplastyka - design korony, wpływy klasycystyczne i empirowe. Wytworny i dystyngowany. Idealny do reprezentacyjnych pomieszczeń, salonów, dworków…

5-00115

Przedmiot sprzedany

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuŻyrandol mosiężny, 2-poziomowy w koronie – eklektyczny.
Numer katalogowy5-00115
KategorieŚwiatła i lampy; Żyrandole; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaEgzemplarz kolekcjonerski i wystawienniczy.
Zdobniczy.
Sztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaMosiężny, 100 letni, niemiecki żyrandol, dwupoziomowy. 8 punktów świetlnych. Oryginalny klosz. Ciekawa metaloplastyka - design korony, wpływy klasycystyczne i empirowe. Wytworny i dystyngowany. Idealny do reprezentacyjnych pomieszczeń, salonów, dworków…
Kraj wytworzeniaNiemcy
Najprawdopodobniej Niemcy
Okres w sztuceEklektyzm
Łączenie dwóch silnych styli klasycystycznego i empirowego
Data wytworzenia1920
Przełom lat 1920 / 30
Okres / WiekXX wiek
Pierwsza połowa XX wieku
MateriałMosiądz, szkło.
Żarówka i oprawka: trzonek gwint E27, 8 punktów świetlnych, zalecane żarówki duże bańki, moc 15-60 W.
Technika kreacjiMosiądz szczotkowany, odlewany, żłobkowany.
Szkło matowe, cięte.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Nowa elektryka, żyrandol gotowy do podłączenia.
Wysokość115 cm
Szerokość62 cm
45 cm średnica ampli

OPIS PRZEDMIOTU

100 letni, niemiecki żyrandol mosiężny, szczotkowany, o rzadkiej dwupoziomowej konstrukcji. 8 punktów świetlnych w tym 2 w ampli i jeden podwieszony wysoko pod rozetę. Zbudowany z rozety, pięciu prostych, długich ramion łączących rozetę z pierścieniem okalającym amplę. Niezwykle bogata i ciekawa metaloplastyka o designie korony. Eklektyczny styl z mocnymi wpływami klasycyzmu i empiru. Mosiężny pierścień lekko zwężający się ku górze, zdobiony rozetami i pasowym żłobkowanym ornamentem. Całość przypomina koronę. Na pierścieniu 5 odlewanych, ozdobnych, uchwytów z fantazyjnymi rozetkami w kształcie odwróconych kielichów. Zachowała się oryginalna, niezwykle efektowna, duża ampla, ze szkła matowego, cięta gwieździście od środka dając niepowtarzalny efekt.

Na uwagę zasługuje drugi , wyższy poziom oświetlenia – 1 punkt świetlny, zawieszony na krótkim ramieniu podpięty w pośrodku rozety.

Całość wytworna i dystyngowana, bardzo bogata, ze szlachetnych materiałów – mosiądz szczotkowany oryginalne szkło. Budzi zachwyt i chęć posiadania. Luksusowy, idealny do reprezentacyjnych pomieszczeń, salonów, dworków, pałaców.

Historia:

Eklektyzm - W sztuce to twórczość kompilacyjna, łącząca różne elementy i treści z różnych stylów, epok i kierunków artystycznych, nie prowadząca do nowej syntezy, nieoryginalna; w architekturze eklektyzm oznacza jeden z odłamów historyzmu (zob. eklektyzm w architekturze)

W filozofii to łączenie różnych teorii, pojęć, koncepcji i tez w jedną całość, zwłaszcza eklektyzm starożytny i eklektyzm niemiecki z XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire: (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empir. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96