Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Kałamarz z dzwonkiem o stylistyce korony, srebrny Niemcy – eklektyczny

We have CMS-provided images

Kałamarz z dzwonkiem  o stylistyce korony, srebrny Niemcy – eklektyczny

Kałamarz z dzwonkiem o stylistyce korony, srebrny Niemcy – eklektyczny

Srebrny pr.800, XIX w. kałamarz z dzwonkiem na służbę. Luksusowy i niepowtarzalny prezent do gabinetu Prezesa i Ludzi Pióra.  Ponadczasowa i szykowna ozdoba biurka. Elegancki i wytworny prezent. Pewna inwestycja i lokata kapitału dla przyszłych pokoleń.

3-00106

Przedmiot sprzedany

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuKałamarz z dzwonkiem o stylistyce korony, srebrny Niemcy – eklektyczny
Numer katalogowy3-00106
KategorieSrebra Antyczne; Kałamarze i galanteria biurowa
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrny pr.800, XIX w. kałamarz z dzwonkiem na służbę. Luksusowy i niepowtarzalny prezent do gabinetu Prezesa i Ludzi Pióra.  Ponadczasowa i szykowna ozdoba biurka. Elegancki i wytworny prezent. Pewna inwestycja i lokata kapitału dla przyszłych pokoleń.
Kraj wytworzeniaNiemcy
Okres w sztuceEklektyzm
Silne wpływy klasyczne neorenesansowe, rokokowe elementy zdobień.
Okres / WiekXIX wiek
MateriałSrebro, punca próba 800
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, repusowane, odlewane, żłobkowane, grawerowane, perełkowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość17 cm
Szerokość30 cm
Głębokość23 cm
Waga535 g

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrny próby 800, XIX wieczny kałamarz z dzwonkiem na służbę o formistyce cesarskiej korony. Zbudowany z owalnej , lekko uniesionej ku górze podstawy, wspartej na czterech przestrzennie ułożonych i plastycznie giętych nóżkach. W górnej części nóżek zdobny ornament z liści akantu. Nad dwoma przeciwległymi nóżkami małe kartusze z wygrawerowanym monogramem. Nad dwoma pozostałymi twarze maszkaronów oraz bogato zdobione oparcie w kształcie „ławeczki” na przybory do pisania. Oparcie ławeczki zbudowane z giętych liści akantu. Na podstawie trzy kielichy na piasek i inkaust oraz dzwoneczek. Dwa zewnętrzne mocowane na stałe na czterech ozdobnych nóżkach przeznaczone na atrament i piasek, z wieczkami zamocowanymi na zawiasach. Każde z wieczek zwieńczone pięknym uchwytem. Środkowy kielich również mocowany na stałe pełni rolę podstawki pod dzwoneczek na służbę.

Luksusowy i niepowtarzalny prezent do gabinetu Prezesa , Ludzi Pióra i Sztuki. Unikalna i ponadczasowa ozdoba biurka. Jubileuszowy, elegancki i wytworny prezent natychmiast rzucający się w oczy. Kapitalna inwestycja i lokata kapitału dla przyszłych pokoleń.

Historia:

Kałamarze - historia kałamarzy sięga początków XVIII wieku. Z czasem stały się one niezbędne na dworach wśród przedstawicieli arystokracji i wyższych klas społeczeństwa, bowiem umiejętność pisania listów i spisywania myśli była dość rozpowszechniona. Zazwyczaj kałamarz składał się podstawki na której ustawione były pojemniki na atrament, piasek do osuszania, pieczęcie do zamykania listów i gęsie pióra. Niektóre kałamarze były dodatkowo wzbogacone o dzwonek na służbę i lampkę oliwną lub lichtarz. Z czasem kałamarze przybierały coraz bardziej różnorodne i bogate formy w tym zdobnicze i reprezentacyjne. Często wykorzystywane jako eleganckie prezenty ze srebra i złota.

Źródło: Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 83

Eklektyzm - W sztuce to twórczość kompilacyjna, łącząca różne elementy i treści z różnych stylów, epok i kierunków artystycznych, nie prowadząca do nowej syntezy, nieoryginalna; w architekturze eklektyzm oznacza jeden z odłamów historyzmu (zob. eklektyzm w architekturze)

W filozofii to łączenie różnych teorii, pojęć, koncepcji i tez w jedną całość, zwłaszcza eklektyzm starożytny i eklektyzm niemiecki z XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Rokoko w Niemczech - wyrazem nowego stylu życia była sztuka. Zamiast dostojności i pompatyczności pojawia się wyrafinowanie i lekkość, zarówno w dziedzinie architektury, malarstwa, jak i rzemiosła. Rokoko silnie oddziałało na rzemiosło artystyczne, a zwłaszcza na meble, elementy wyposażenia wnętrz i porcelanę. Rokoko to okres niezwykłej popularności porcelany, z której wyrabiano przedmioty codziennego użytku (np. guziki), zastawy stołowe oraz figurki. W XVII i na początku XVIII wieku porcelanę sprowadzano z Chin, co decydowało o jej wysokiej cenie. Próby wytworzenia porcelany na gruncie europejskim zostały uwieńczone sukcesem Johanna Friedricha Böttgera w 1709 roku i założeniem rok później manufaktury porcelany w Miśni. Jej produkty nazywane były porcelaną saską lub miśnieńską. Po Böttgerze fabryką kierował malarz Höroldt, a od 1731 roku Johann Joachim Kändler (1706-1775). Kändler wprowadził wiele zmian i doprowadził manufakturę do szczytu rozwoju. W krajach niemieckich architektura rokokowa rozwinęła się bujnie. W Saksonii zaraz na początku XVIII wieku, w latach 1711-1722, architekt Matthäus Daniel Pöppelmann (1662-1736) wzniósł pałac Zwinger (Drezno). Jest to założenie na planie zbliżonym do kwadratu, z dostawionymi do dwóch boków mniejszymi prostokątami zakończonymi półkoliście. Tak ukształtowany plac otaczają niskie galerie; jedynie od strony północnej w XIX wieku dostawiono nową budowlę. Galerie przeprute są dużymi oknami i bogato zdobione rzeźbiarsko. Styl ten przez długie lata nie był ceniony przez historyków, uważany za okres przejściowy między barokiem a klasycyzmem. Wyraźnie osłabła wtedy potrzeba stosowania wyszukanych technik i monumentalnych form. Kompozytorzy nie rezygnowali wprawdzie z innowacyjności – jest to okres bardzo wielu nowości, ale twórczość ich nie zajęła miejsca zbyt prestiżowego w tradycyjnej historii „muzyki poważnej”, gdyż miała popularniejszy, a czasem wręcz rozrywkowy charakter[20]. W ostatnich dekadach te właśnie cechy stały się jej walorem i muzyka „rokokowa” stała się wielką atrakcją repertuarową.

Źródło : Wikipedia