Kategorie E-Sklepu

Patera z wkładem kryształowym 2-elementowa, srebrna, niemiecka – eklektyczna.

Patera z wkładem kryształowym 2-elementowa, srebrna, niemiecka – eklektyczna.

Patera z wkładem kryształowym 2-elementowa, srebrna, niemiecka – eklektyczna.

Srebrna pr.800 patera z kryształową delikatną czarą w ażurowym złoconym koszyczku. 4 kartusze pod elegancką grawerkę/monogram Stylowy prezent  środka stołu dla wytwornej Pani Domu. Ozdoba każdego salonu. Luksusowy prezent imieninowy/urodzinowy/rocznicowy.

3-00139

7 920 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuPatera z wkładem kryształowym 2-elementowa, srebrna, niemiecka – eklektyczna.
Numer katalogowy3-00139
KategorieSrebra Antyczne; Patery i żardiniery; Środek stołu; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaEgzemplarz kolekcjonerski i wystawienniczy.
Zdobniczy.
Sztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 patera z kryształową delikatną czarą w ażurowym złoconym koszyczku. 4 kartusze pod elegancką grawerkę/monogram Stylowy prezent  środka stołu dla wytwornej Pani Domu. Ozdoba każdego salonu. Luksusowy prezent imieninowy/urodzinowy/rocznicowy.
Cena (waluta do wyboru)7.920,- PLN       /       1.886,- EUR
Pracownia / TwórcaGmerk
Kraj wytworzeniaNiemcy
Okres w sztuceEklektyzm
Bogaty neobarok z elementami rokoko
Data wytworzenia1880
Lata (1880 – 1900); Najprawdopodobniej końcowe dekady XIX wieku
Okres / WiekXIX wiek
2 połowa XIX wieku
MateriałSrebro, próba punca 800 z półksiężycem. Szkło kryształowe
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, repusowane. Szkło kryształowe trawione i cięte, szlifowane
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość16 cm
Szerokość30 cm
Głębokość19 cm
10 cm (misa)
Waga514 g (srebro)
1.020 g (patera)
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 25

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800 patera z delikatnym wsadem kryształowym o formie zbliżonej do pół-kuli osadzona na okrągłej srebrnej ażurowej podstawie (koszyczku) wspartej na czterech ażurowych nóżkach zdobionej motywami geometrycznymi. Koszyczek z czterema kartuszami pod okolicznościową grawerkę / monogram zdobionymi bogatymi barokowymi roślinnych motywami, połączonymi wieńcami kwiatowymi tworzącymi ażurową kompozycję. Na uwagę zasługują oryginalne uchwyty zbudowane z wolut, które łączą się z koszyczkiem w dwóch miejscach, a następnie spajają się w jedną całość, łącząc się z koszyczkiem za pomocą woluty. Wnętrze koszyczka złocone.

Misa wykonana ze szkła kryształowego trawionego, szlifowanego z ornamentem roślinnym o fantazyjnym brzegu.

Może być przeznaczona zarówno na produkty w postaci stałej jak i ciekłej. Wspaniały przykład bogatego neobarokowego eklektyzmu niemieckiego końca XIX wieku. Stylowy prezent środka stołu dla wytwornej Pani Domu. Ozdoba każdego salonu i eleganckiego wnętrza. Luksusowy prezent imieninowy, urodzinowy, weselny i rocznicowy. Wyjątkowa i jedyna nieszablonowa pamiątka z uroczystości.

Historia:

Dekoracja ażurowa - sposób powstawania: na srebrnej blasze rysowany jest ornament, który następnie wycinany jest przy pomocy specjalnych narzędzi. Ważne, aby przy wycinaniu powstały prześwity. Jednym ze sposobów dekoracji ażurowej jest umieszczenie wyciętego fragmentu na gładkim tle co przypomina metalową koronkę. Najtrudniejszym elementem tej techniki jest obróbka krawędzi. Ornament należy otoczyć metalową taśmą. Tak przygotowaną formę można również umieścić na powierzchni danego przedmiotu, aby ażur odcinał się od tła.

Źródło: Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 83

Dagli anni '80 ad oggi[ modifica | modifica wikitesto ]Gmerk - (z niem. Gemerk) – znak osobisty i rodzinny umieszczany na pieczęciach, przedmiotach użytkowych, wyrobach i budowlach najczęściej jako sygnatura autora dzieła, pierwotnie znak garncarski czy kamieniarski, którym kamieniarze oznaczali obrobione przez siebie elementy.

W starożytnej Grecji umieszczano go na kamiennych elementach budowli, prawdopodobnie celem ułatwienia montażu. Od połowy XII wieku były stosowane przez warsztaty budowlane. Poddany procesowi heraldyzacji, czyli umieszczony na tarczy herbowej, stał się herbem mieszczańskim (od herbu szlacheckiego różni się brakiem korony rangowej i typem hełmu), choć zdarzają się wyjątki od tej zasady. Zaprzestano go stosować w XVIII wieku.

Umieszczano go na tłokach pieczętnych, sygnetach i przedmiotach rzemieślniczych. Często odznaczane były na przedmiotach wytwarzanych przez mieszczanina.

Każdy Gmerk miał swoje podłoże : czasami brak możności złożenia podpisu, czasami chęć ukrycia twórcy spoza cechu itp. Większość gmerków jest bardzo trudno rozszyfrowywana i dotyczy krótkich personalnych okresów w historii sztuki.

Źródło: Wikipedia

Eklektyzm - W sztuce to twórczość kompilacyjna, łącząca różne elementy i treści z różnych stylów, epok i kierunków artystycznych, nieprowadząca do nowej syntezy, nieoryginalna; w architekturze eklektyzm oznacza jeden z odłamów historyzmu (zob. eklektyzm w architekturze). W filozofii to łączenie różnych teorii, pojęć, koncepcji i tez w jedną całość, zwłaszcza eklektyzm starożytny i eklektyzm niemiecki z XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia

Barok - termin „barok”, którego geneza jest wciąż niewyjaśniona, najprawdopodobniej pochodzi od portugalskiego barroco, które oznacza perłę o nieregularnym kształcie. To główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej. U jego podstaw leżało twórcze przekształcenie renesansowego klasycyzmu w dążeniu do uzyskania maksymalnego oddziaływania na odbiorcę. Barok jest pojęciem bogatszym od manieryzmu, przede wszystkim dlatego, że konotuje tylko sam styl, ale jak dowodzą niektórzy badacze również procesy historyczne, spory filozoficzne i teologiczne oraz nastroje społeczne. Bogaty w zdobnictwo, pomysłowe rozwiązania i symbolikę styl architektoniczny, malarski i literacki baroku z założenia opierał się na ignacjańskiej zasadzie applicatio sensuum, polegającej na wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości do przekazania określonych treści (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy uczuć skierowane do Chrystusa).

Neobarok – nurt w ramach historyzmu nawiązujący formalnie do baroku rozpowszechniony pod koniec XIX w.

Źródło: Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury.Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Barok - termin „barok”, którego geneza jest wciąż niewyjaśniona, najprawdopodobniej pochodzi od portugalskiego barroco, które oznacza perłę o nieregularnym kształcie. To główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej. U jego podstaw leżało twórcze przekształcenie renesansowego klasycyzmu w dążeniu do uzyskania maksymalnego oddziaływania na odbiorcę. Barok jest pojęciem bogatszym od manieryzmu, przede wszystkim dlatego, że konotuje tylko sam styl, ale jak dowodzą niektórzy badacze również procesy historyczne, spory filozoficzne i teologiczne oraz nastroje społeczne. Bogaty w zdobnictwo, pomysłowe rozwiązania i symbolikę styl architektoniczny, malarski i literacki baroku z założenia opierał się na ignacjańskiej zasadzie applicatio sensuum, polegającej na wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości do przekazania określonych treści (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy uczuć skierowane do Chrystusa).

Neobarok – nurt w ramach historyzmu nawiązujący formalnie do baroku rozpowszechniony pod koniec XIX w.

Źródło: Wikipedia