Kategorie E-Sklepu

Cukiernica LODIGIANI FRANCO DI LODIGIANI GIANNI, kryta, srebrna, Włochy – postmodernizm

Cukiernica LODIGIANI FRANCO DI  LODIGIANI GIANNI, kryta, srebrna, Włochy – postmodernizm

Cukiernica LODIGIANI FRANCO DI LODIGIANI GIANNI, kryta, srebrna, Włochy – postmodernizm

Srebrna pr.800 filigranowa cukiernica z pokrywką. Ciekawy kształt i wzornictwo Ozdoba stolika kawowego i deserowego, elegancki i luksusowy prezent okolicznościowy. Urocza pamiątka dla dzieci na urodziny, ceremonie kościelne i uroczystości ślubna, rodzinne

3-00179

1 176 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica LODIGIANI FRANCO DI LODIGIANI GIANNI, kryta, srebrna, Włochy – postmodernizm
Numer katalogowy3-00179
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 filigranowa cukiernica z pokrywką. Ciekawy kształt i wzornictwo Ozdoba stolika kawowego i deserowego, elegancki i luksusowy prezent okolicznościowy. Urocza pamiątka dla dzieci na urodziny, ceremonie kościelne i uroczystości ślubna, rodzinne
Cena (waluta do wyboru)1.176,- PLN      /       280,- EUR
Pracownia / TwórcaLODIGIANI FRANCO DI LODIGIANI GIANNI
Kraj wytworzeniaWłochy
Vercelli prowincja Piemont
Okres w sztucePostmodernizm
Postmodernizm z elementami włoskiego Neo Empire i klasycyzmu
Data wytworzenia1968
Lata 1968 – 1971 (wg. puncy)
Okres / WiekXX wiek
MateriałSrebro punca próba 800. VE, 42
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, żłobkowane, skręcane, odlewane i żebrowane
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość13 cm
Szerokość13 cm
Głębokość10 cm (średnica)
Waga165 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 04

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800, cukiernica z pokrywką zdejmowaną charakterystyczna dla włoskiej postmoderny łamiącej różne style sztuki. Ciekawa budowa czary głównej i pokrywki ze skręconych spiralnie i żebrowanych powierzchni. 4 delikatne nóżki odlane i gięte w formie aplikacji zdobniczych oraz 2 gięte ucha/chwyty o miękkim i fantazyjnie wygiętym kształcie litery S łaczonych wolut, dodatkowo poprzecznie drobno żłobkowane – wpadające w styl emipirowy Przykrywka zwieńczona od góry cyzelowanym ciekawym detalem zdobniczym słodkiego filigranowego owocu umocowanego na dwóch filigranowych liściach akantu

Zwiewna i elegancka ozdoba stolika kawowego natychmiast rzucająca się w oczy gości. Luksusowa i ponadczasowa na prezent okolicznościowy. Urocza pamiątka dla dzieci na urodziny, ceremonie kościelne i uroczystości ślubna, rodzinne.

Historia:

Lodigiani Franco Di Lodigiani Gianni - pracownia powstała w Vercelli (prowincja Piemont) w XX wieku. Usytuowana w centrum miasta przy Via Lucca 12. Punca 42 VC została zarejestrowana 19 kwietnia 1968 i wygasła z dniem 31 grudnia 1971. Punce używane we Włoszech w latach (1944 – 1970) miały kształt wieloboku i zawierały numer identyfikujący złotnika oraz nazwę prowincji, oznaczoną dwoma literami. Pracownia istnieje do dzisiaj.

Źródło: www.silvercollection.it

Postmodernizm – lata 60/80-te XX wieku: nazywany powszechnie w Europie postmoderna, narodził się we Włoszech, styl ten opierał się na kwestionowaniu założeń dotyczących logiki, prostoty i porządku. Powszechne było odwoływanie się do symbolizmu, co wynikało z przekonania, że ludzie lepiej odbiorą wzornictwo jeśli przedmioty będą niosły za sobą symboliczną treść. Często forma wyrobów użytkowych nie podążała za ich funkcją. W latach 80-tych postmodernizm włoski przyjął nazwę transavanguardia.

Źródło: Wikipedia

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire: (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empir. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia