Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Cukiernica kryta, srebrna, włoska – neo empire

We have CMS-provided images

Cukiernica kryta, srebrna, włoska – neo empire

Cukiernica kryta, srebrna, włoska – neo empire

Srebrna pr.800 luksusowa cukiernica z pokrywką. Wizualnie lekka ale o wadze 309 g. Na cukier i słodkości. Gustowna ozdoba stolika kawowego, deserowego, saloniku wypoczynkowego. Idealna na elegancki, praktyczny prezent na każdą okoliczność. Urocza pamiątka

3-00251

2 340 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica kryta, srebrna, włoska – neo empire
Numer katalogowy3-00251
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 luksusowa cukiernica z pokrywką. Wizualnie lekka ale o wadze 309 g. Na cukier i słodkości. Gustowna ozdoba stolika kawowego, deserowego, saloniku wypoczynkowego. Idealna na elegancki, praktyczny prezent na każdą okoliczność. Urocza pamiątka
Cena (waluta do wyboru)2.340,- PLN          /          558,- EUR
Kraj wytworzeniaWłochy
Okres w sztuceNeo Empire
Neo empire z silnymi wpływami modernistycznymi.
Data wytworzenia1950
Około 1950 roku
Okres / WiekXX wiek
Połowa XX wieku
MateriałSrebro, punca próba 800
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, wyoblane, żłobkowane, odlewane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość14 cm
Szerokość16 cm
Głębokość11 cm (średnica - misa)
Waga309 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 09

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800, włoska, neo emipirowa, dwuelementowa cukiernica kryta, z pokrywką zdejmowaną, na eleganckiej, kolistej nóżce. Wizualnie lekka ale ważąca ponad 309 gram. Prostota zdobień wprowadza silne elementy włoskiej moderny do stylistyki i empirowego kształtu cukiernicy. Czara na kształt okrągłego kielicha. Dwa efektownie, żłobkowane ucha ze srebrnych zespolonych taśm. Czara wyoblana, cyzelowana. Pokrywka ozdobiona dużą, dekoracyjną, promieniście żłobkowaną rozetą zwieńczoną uchwytem w formie filigranowego żołędzia.

Elegancka i gustowna ozdoba stolika kawowego, deserowego i saloniku wypoczynkowego. Na cukier i słodkości. Idealna na elegancki i praktyczny prezent okolicznościowy dla każdej Pani domu. „Urocza, słodka i elegancka pamiątka” dla dzieci i rodziców solenizantów, urodziny, imieniny oraz ceremonie kościelne: chrzciny, Komunie Święte. Ponadczasowa, luksusowa pamiątka i ozdoba salonów

Historia:

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire:(styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empire. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96

Modernizm − to ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych .To również początek sztuki nowoczesnej okresu powojennego. Jest to czas ożywienia wszelkiej aktywności twórczej. W Europie nastąpił proces odbudowy po wojnach światowych, a Ameryka była na drodze do osiągnięcia potęgi światowej. Produkcja złotnicza nadal pozostała tradycyjna, ale również powstały i rozwinęły się nowe firmy kształcące nowych i wybitnych projektantów. Jednak po II wojnie światowej nadal ogromne wpływy pozostały w rękach burżuazji co sprawiło, że wyroby złotnicze naśladowały wzór klasycystyczny nieraz niemal stanowiły kopię pierwowzoru. Główny okres rozwoju modernizmu to lata międzywojenne, dojrzały okres to lata 50-60 te XX wieku.

Źródło: Wikipedia.

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire:(styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empire. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96

Modernizm − to ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych .To również początek sztuki nowoczesnej okresu powojennego. Jest to czas ożywienia wszelkiej aktywności twórczej. W Europie nastąpił proces odbudowy po wojnach światowych, a Ameryka była na drodze do osiągnięcia potęgi światowej. Produkcja złotnicza nadal pozostała tradycyjna, ale również powstały i rozwinęły się nowe firmy kształcące nowych i wybitnych projektantów. Jednak po II wojnie światowej nadal ogromne wpływy pozostały w rękach burżuazji co sprawiło, że wyroby złotnicze naśladowały wzór klasycystyczny nieraz niemal stanowiły kopię pierwowzoru. Główny okres rozwoju modernizmu to lata międzywojenne, dojrzały okres to lata 50-60 te XX wieku.

Źródło: Wikipedia.