Kategorie E-Sklepu

Patera na nóżce, srebrna, Florencja, Włochy – eklektyczna.

Patera na nóżce, srebrna, Florencja,  Włochy – eklektyczna.

Patera na nóżce, srebrna, Florencja, Włochy – eklektyczna.

Srebrna pr.925 Ag, okrągła włoska patera na nóżce o kształcie eleganckiego kielicha zdobionym ażurowym kołnierzem. Luksusowa, wytworna i praktyczna ozdoba każdego środka stołu i salonu. Pięknie wkomponowuje się w salonik deserowy. Na owoce, ciasto, słodkości.

3-00272

3 360 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuPatera na nóżce, srebrna, Florencja, Włochy – eklektyczna.
Numer katalogowy3-00272
KategorieSrebra Antyczne; Patery i żardiniery; Środek stołu; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.925 Ag, okrągła włoska patera na nóżce o kształcie eleganckiego kielicha zdobionym ażurowym kołnierzem. Luksusowa, wytworna i praktyczna ozdoba każdego środka stołu i salonu. Pięknie wkomponowuje się w salonik deserowy. Na owoce, ciasto, słodkości.
Cena (waluta do wyboru)3.360,- PLN           /         800,- EUR
Kraj wytworzeniaWłochy
Florencja
Okres w sztuceEklektyzm
Eklektyzm o silnym zabarwieniu klasycystycznym i elementami rokoka
Okres / WiekXX wiek
Początek XX wieku, lata przedwojenne
MateriałSrebro, punca próba 925 Ag, Lavorato A Mano (wykonane ręcznie) , 5 7 8 FI
Technika kreacjiSrebro ręcznie odlewane, repusowane, żłobkowane i cyzelowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość14 cm
Szerokość29 cm (średnica)
Głębokość7 cm
Waga394 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 11

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna wysokiej próby 925 Ag, włoska patera typu „Kielich” z Florencji na nóżce o dekoracyjnym ażurowym brzegu przypominającym motywy roślinne. Ścianki patery elegancko żłobkowane, promieniście do wewnątrz. Całość wsparta na podstawie o kształcie odwróconego kielicha. Idealna na owoce, słodycze, ciasto. Luksusowy ale i praktyczny kawowy środek stołu – piękna i niepowtarzalna na prezent okolicznościowy, jednocześnie delikatna i reprezentacyjna. Ozdoba każdego salonu, gabinetu i eleganckiego hallu. Ponadczasowa pewna lokata kapitału dla pokoleń. Czarująca, budzi uczucia tęsknoty za Starą Przedwojenną Florencją.

Historia:

Dekoracja ażurowa - sposób powstawania: na srebrnej blasze rysowany jest ornament, który następnie wycinany jest przy pomocy specjalnych narzędzi. Ważne, aby przy wycinaniu powstały prześwity. Jednym ze sposobów dekoracji ażurowej jest umieszczenie wyciętego fragmentu na gładkim tle co przypomina metalową koronkę. Najtrudniejszym elementem tej techniki jest obróbka krawędzi. Ornament należy otoczyć metalową taśmą. Tak przygotowaną formę można również umieścić na powierzchni danego przedmiotu, aby ażur odcinał się od tła.

Źródło: Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 83

Eklektyzm - W sztuce to twórczość kompilacyjna, łącząca różne elementy i treści z różnych stylów, epok i kierunków artystycznych, nie prowadząca do nowej syntezy, nieoryginalna; w architekturze eklektyzm oznacza jeden z odłamów historyzmu (zob. eklektyzm w architekturze). W filozofii to łączenie różnych teorii, pojęć, koncepcji i tez w jedną całość, zwłaszcza eklektyzm starożytny i eklektyzm niemiecki z XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia