Kategorie E-Sklepu

Cukiernica z pokrywką, wsad ze szkła kobaltowego, srebro, Francja – eklektyczna.

Cukiernica z pokrywką, wsad ze szkła kobaltowego, srebro, Francja – eklektyczna.

Cukiernica z pokrywką, wsad ze szkła kobaltowego, srebro, Francja – eklektyczna.

Srebrna pr.950 Minerwa XIX w. cukiernica z pokrywą. Oryginalna szklano-kobaltowa czara. Królewsko zdobiony ażurowy kosz. Finezyjne kartusze pod okolicznościową grawerkę. Wytworna cukiernica, luksusowy i ponadczasowy  prezent do każdego eleganckiego salonu

3-00208

5 380 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica z pokrywką, wsad ze szkła kobaltowego, srebro, Francja – eklektyczna.
Numer katalogowy3-00208
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaEgzemplarz kolekcjonerski i zdobniczy.
Sztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna pr.950 Minerwa XIX w. cukiernica z pokrywą. Oryginalna szklano-kobaltowa czara. Królewsko zdobiony ażurowy kosz. Finezyjne kartusze pod okolicznościową grawerkę. Wytworna cukiernica, luksusowy i ponadczasowy  prezent do każdego eleganckiego salonu
Cena (waluta do wyboru)5.380,- PLN         /      915 ,- EUR
Pracownia / TwórcaPunca Twórcy nieczytelna
Kraj wytworzeniaFrancja
Okres w sztuceEklektyzm
Eklektyzm na bazie bogatego rokoka, klasycystycznych zdobień i stylizowanych emirowych kształtów.
Data wytworzenia1850
Najprawdopodobniej lata (1850 – 1880)
Okres / WiekXIX wiek
Druga połowa XIX wieku
MateriałSrebro, punca próba Minerwa 950, punca Merkury
Szkło kobalt
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, odlewane, repusowane, ryflowane, wyoblane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość14 cm
Szerokość18 cm
Głębokość10 cm
Waga275 (waga – srebro)
602 g (waga – całość)
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 08

OPIS PRZEDMIOTU

Srebra, próby 950 Minerwa, ok.150-letnia cukiernica francuska z połowy XIX wieku z zatartą puncą Twórcy. Wspaniała ręczna praca Mistrza Złotnika. Owalna z oryginalnym wsadem ze szkła kobaltowego i srebrną przykrywką. Piękny i niespotykanie bogaty srebrny kosz ażurowy z królewskimi zdobieniami : klasycystycznymi festonami, kolumnami rzymskimi, aplikacjami, ornamentami przeplecionymi miękkimi i wyrafinowanymi elementami rokokowymi takimi jak zdobne zwierzęce nóżki, wijące się roślinności, przeplatane gałęziami z centralnymi dwoma finezyjnymi kartuszami w rokokowych aplikacjach pod indywidualne grawerki okolicznościowe. Uchwyty empirowe stylizowane na bądź lampiony uliczne bądź boczne latarenki karocy budujące wrażenie całości cukiernicy jakoby karety. Wspaniała zdobna pokrywka srebrna lekko wyniesiona ku górze zakończona odlewanym uchwytem w postaci bukietu kwiatów. Powierzchnia zdobiona repusowanym ornamentem.

Całość cukiernicy tworzy piękną kompozycję na każdą okazję i dla ozdoby każdego wytwornego salonu stołowego oraz eleganckich pomieszczeń reprezentacyjnych. Wspaniała i unikalna na okolicznościowy, luksusowy prezent. Głęboki żal, że Twórca tego małego arcydzieła sztuki na zawsze pozostanie tajemniczy i nieznany.

Historia:

Eklektyzm - W sztuce to twórczość kompilacyjna, łącząca różne elementy i treści z różnych stylów, epok i kierunków artystycznych, nie prowadząca do nowej syntezy, nieoryginalna; w architekturze eklektyzm oznacza jeden z odłamów historyzmu (zob. eklektyzm w architekturze)

W filozofii to łączenie różnych teorii, pojęć, koncepcji i tez w jedną całość, zwłaszcza eklektyzm starożytny i eklektyzm niemiecki z XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire: (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empir. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96