Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Patera srebrna Filippo Chiappe arcydzieło sztuki jubilerskiej, figuralne, Włochy – eklektyczna

We have CMS-provided images

Patera srebrna Filippo Chiappe arcydzieło sztuki jubilerskiej, figuralne, Włochy – eklektyczna

Patera srebrna Filippo Chiappe arcydzieło sztuki jubilerskiej, figuralne, Włochy – eklektyczna

Biały kruk. Srebrna pr.800, 2-poziomy,120-letnia, 5 kg, figuralna patera słynnego włoskiego Mistrza/Jubilera Filippo Chiappe. Kolekcjonerskie i  użytkowe arcydzieło eklektycznej sztuki złotniczej. Jedyny egzemplarz. Luksusowy zawrót głowy każdego salonu.

3-00030

CENA NA TELEFON

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuPatera srebrna Filippo Chiappe arcydzieło sztuki jubilerskiej, figuralne, Włochy – eklektyczna
Numer katalogowy3-00030
KategorieSrebra Antyczne; Unikalne dzieła sztuki - srebra; Patery i żardiniery; Środek stołu
Ocena użytkowaBiały Kruk !!! Arcydzieło użytkowej sztuki jubilerskiej i złotniczej.
Egzemplarz kolekcjonerski, wystawienniczy i zdobniczy.
Sztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaBiały kruk. Srebrna pr.800, 2-poziomy,120-letnia, 5 kg, figuralna patera słynnego włoskiego Mistrza/Jubilera Filippo Chiappe. Kolekcjonerskie i  użytkowe arcydzieło eklektycznej sztuki złotniczej. Jedyny egzemplarz. Luksusowy zawrót głowy każdego salonu.
Pracownia / TwórcaFilippo Chiappe
Po badaniu punc wiadomo, że produkt został wykonany przez pracownię Filippo Chiappe w Genui we Włoszech na specjalne, indywidualne zamówienie do Niemiec (repunca)
Kraj wytworzeniaWłochy
Genua
Okres w sztuceEklektyzm
Bujny i wyrafinowany eklektyzm. Połączenie rokoka, baroku i klasycyzmu w jego najlepszych wzorach.
Data wytworzenia1886
(1886 – 1936) - lata działalności twórcy. Prawdopodobne lata wykonania tego dzieła to okres (1886 – 1900) - wiedza w oparciu o stylistykę oraz inną specjalizację pracowni w pierwszych latach działalności a inną po roku 1900.
Okres / WiekXIX wiek
Prawdopodobnie pod koniec XIX wieku
MateriałSrebro, punca próba 800, F. Chiappe. Dodatkowo punce w dwóch miejscach: patera: punca Włochy (gwiazda) i repunca Niemcy (półksiężyc z koroną)
górna muszla: punca Włochy (gwiazda) i repunca Niemcy (półksiężyc z koroną i orzeł).
Technika kreacjiSrebro odlewane, repusowane, cyzelowane, grawerowane i dmuchane. Zastosowano różnorodność technik zdobniczych i połączono wszystkie najważniejsze metody i style kreacji aby uzyskać zdobienia barokowe, rokokowe i klasycystyczne. Unikatowe finalnie połączone w jedną całość jako figuralny przedmiot jubilerski i złotniczy.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Minimalne ślady normalnego użytkowania. Przedmiot został oczyszczony z patyny.
Wysokość64 cm
Szerokość52 cm
Głębokość30 cm
Waga5.000 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 23

OPIS PRZEDMIOTU

Biały kruk !!! Srebrne arcydzieło XIX wiecznej eklektycznej sztuki jubilerskiej i złotniczej ! Niepowtarzalna, wyjątkowa, 120 letnia, figuralna srebrna pr. 800 patera

2-poziomowa z 3 czarami, ze słynnej włoskiej jubilerskiej pracowni Mistrza Filippo Chiappe.

Zbudowana z podstawy w kształcie wyniesionego ku górze rombu. Wsparta na czterech przestrzennie ułożonych bogatych rokokowych nóżkach, stylizowanych liśćmi akantu zespolonych bogatymi wolutami nadającymi dodatkowo idealna stabilność całej rzeźby.

Podstawa zdobiona repusowanym pasem klasycystycznego ornamentu.

Po przeciwległych stronach podstawy na efektownie giętych liściach akantu i wolutach wsparte dwie głębokie, niezwykłe patery w kształcie gondoli zwieńczone parą swobodnie siedzących, sielankowych, barokowych, nagich aniołków (wł. Putti) unoszących zamaszyście jedną ręką wieniec laurowy i przepasanych szarfami.

Mistrzowska cyzelka i praca jubilerska aniołków, ich rączek, paluszków z zaznaczeniem paznokci, pięknych włosów ze zwisającymi puklami. Skrzydełka z zaznaczoną grawerką, perfekcyjne, nieomal realistycznie kształtowane pióra anielskie.

Podstawę i dolne paterki zdobi sześć dwustronnych, dużych kartuszy w bogatej oprawie muszli i liści akantu, przygotowanych pod okolicznościowe grawerki, monogramy. Podstawa zwieńczona ozdobnym ornamentem z na przemian przeplatających się owali osadzonych w liściach akantu i misternie jubilersko wykonanej ozdobnej siateczki. Dolny brzeg ornamentu fantazyjnie udekorowany wolutami, górny zdobiący żłobkowany pas z ozdobnym podestem.

Górna, niezwykła i wyjątkowa ogromna patera o niespotykanym pełnym gracji kształcie muszli – stylizowana na muszlę ostrygi. Perfekcyjnie wykonana z największą mistrzowską sztuką. Bogato repusowana, cyzelowana, dzięki łuskowej strukturze, dająca piękne perłowe poblaski i refleksy świetlne .

Na zwieńczeniu swobodnie siedzący nagi , barokowy chłopczyk z opuszczonymi na zewnątrz nogami, ciągnący sznur kwiatów i liści. Całość repusowana aplikacjami kwiatów. Osadzona na stabilnej podstawie w kształcie kielicha zdobionego repusowanymi, cyzelowanymi liśćmi wodorostów.

Paterę podtrzymuje piękna i elegancka młoda kobieta z głową odchyloną do tylu, stojąca wdzięcznie na podeście, odziana w opływającą, mokrą - artysta na szacie zaznaczył pępek - długą szatę z szarfą wokół talii, z odsłoniętym ramieniem i nagą piersią. Długie włosy upięte w charakterystyczny klasycystyczny kok, przepasane wstążką. Na odsłoniętych nagich nogach / stopach rzymskie sandały. Obok siedzący barokowy, nagi aniołek, wsparty na nodze stojącej pani trzyma w ręku kiść winogron. Wokół swobodnie rozrzucone liście.

To arcydzieło zostało wykonane najprawdopodobniej na specjalne, indywidualne zamówienie z Niemiec przez jednego z najlepszych złotników włoskich przełomu XIX i XX wieku, którego projekty znajdowały uznanie wśród najzamożniejszej arystokracji i włoskiej Rodziny Królewskiej. To połączenie historii, kunsztu jubilerskiego i złotniczego oraz wyrafinowanego luksusu.

Całość zapiera dech w piersiach podczas uczty oglądania i podziwiania scenki rodzajowej. Unikalność to również fakt , iż jest to najprawdopodobniej jedyny taki egzemplarz na świecie, mogący poza funkcją zdobniczą jednocześnie ciągle pełnić funkcję użytkową wysokiej 3-czarowej patery środka bogatego stołu i salonu.

Przedmiot i prezent , któremu nie można się oprzeć , wzbudza zachwyt i zawrót głowy !!!

Historia:

Filippo Chiappe – urodzony w 1863 roku ukończył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Massa, we Włoszech. Praktykę i doświadczenie nabył podczas dwuletniego pobytu w Algierze i Paryżu. Następnie otworzył mały zakład jubilerski w San Lorenzo, w Genui, gdzie projektował biżuterię i srebrne przedmioty, a później został szefem firmy jubilerskiej w Vassallo. Powstanie firmy datuje się na rok 1886. Chiappe słynął z oryginalnych i misternie wykonanych dzieł złotniczych i jubilerskich, dzięki czemu uzyskał status oficjalnego dostawcy / złotnika Rodziny Królewskiej dostarczając królewską biżuterię z najszlachetniejszymi kamieniami, korony, diademy. Jego prace gościły również na salonach reprezentantów królewskich, sławnych włoskich oficjeli. Otworzył salony w Rzymie, Mediolanie i Paryżu. Znany był jako koneser pereł, blisko współpracował w Paryżu ze znanym ekspertem od pereł Rosenthaler.

Niektóre z przedmiotów wykonanych dla Rodziny Królewskiej są opisane w „Gioielli di Casa Savoia” autorstwa Marii Gabrielli di Savoia i Stefana Papi.

Po śmierci Chiappe w listopadzie 1936, fabrykę przejęli Alberico i Gino Fiori, których misją było kontynuowanie tradycji produkcji biżuterii i srebra na poziomie inicjatora.

Po dziś dzień biżuteria Chiappe z Genui jest synonimem precyzyjnie wykonanych wyrobów i ogromnego dziedzictwa zachowanego w nienaruszony i umiejętny sposób.

Logotypem firmy jest Gioielleria 1886 oznaczająca Biżuteria 1886.

Źródło: http://www.fchiappe.com/en/

Eklektyzm - W sztuce to twórczość kompilacyjna, łącząca różne elementy i treści z różnych stylów, epok i kierunków artystycznych, nie prowadząca do nowej syntezy, nieoryginalna; w architekturze eklektyzm oznacza jeden z odłamów historyzmu (zob. eklektyzm w architekturze)

W filozofii to łączenie różnych teorii, pojęć, koncepcji i tez w jedną całość, zwłaszcza eklektyzm starożytny i eklektyzm niemiecki z XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Barok - termin „barok”, którego geneza jest wciąż niewyjaśniona, najprawdopodobniej pochodzi od portugalskiego barroco, które oznacza perłę o nieregularnym kształcie. To główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej. U jego podstaw leżało twórcze przekształcenie renesansowego klasycyzmu w dążeniu do uzyskania maksymalnego oddziaływania na odbiorcę. Barok jest pojęciem bogatszym od manieryzmu, przede wszystkim dlatego, że konotuje tylko sam styl, ale jak dowodzą niektórzy badacze również procesy historyczne, spory filozoficzne i teologiczne oraz nastroje społeczne. Bogaty w zdobnictwo, pomysłowe rozwiązania i symbolikę styl architektoniczny, malarski i literacki baroku z założenia opierał się na ignacjańskiej zasadzie applicatio sensuum, polegającej na wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości do przekazania określonych treści (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy uczuć skierowane do Chrystusa).

Neobarok – nurt w ramach historyzmu nawiązujący formalnie do baroku rozpowszechniony pod koniec XIX w.

Źródło: Wikipedia