Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Potpourri, zapachownik kryty, otwierany, styl bizantyjski, srebrny – sztuka świata.

We have CMS-provided images

Potpourri, zapachownik kryty, otwierany, styl bizantyjski,  srebrny – sztuka świata.

Potpourri, zapachownik kryty, otwierany, styl bizantyjski, srebrny – sztuka świata.

Srebrny pr.800; 1kg reprezentacyjne potpourri / zapachownik. O designie Bizancjum i Południa Europy. Fantastyczne zdobienia orientalne i klasyczne; rzadko spotykany mix. Unikat przykuwający wzrok, luksusowa i praktyczna ozdoba salonów, gabinetów, buduarów.

3-00126

6 720 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuPotpourri, zapachownik kryty, otwierany, styl bizantyjski, srebrny – sztuka świata.
Numer katalogowy3-00126
KategorieSrebra Antyczne; Lustra, wazony, bibeloty i inne; Dla Niej
Ocena użytkowaEgzemplarz kolekcjonerski i zdobniczy.
Sztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrny pr.800; 1kg reprezentacyjne potpourri / zapachownik. O designie Bizancjum i Południa Europy. Fantastyczne zdobienia orientalne i klasyczne; rzadko spotykany mix. Unikat przykuwający wzrok, luksusowa i praktyczna ozdoba salonów, gabinetów, buduarów.
Cena (waluta do wyboru)6.720,- PLN          /          1.600,- EUR
Okres w sztuceSztuka świata
Kształt i styl bizantyjsko-orientalny, zdobienia mieszane z silnymi wpływami klasycystycznymi i elementami rokokowymi.
Okres / WiekXIX wiek
Przełom XIX / XX wieku
MateriałSrebro prawdopodobnie próby 925
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, giloszowane, odlewane, repusowane, perełkowane, otworowane
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość29 cm
Szerokość14 cm
Głębokość14 cm
Waga1.021 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 03

OPIS PRZEDMIOTU

Reprezentacyjny srebrny, próba najprawdopodobniej ok.925 (brak puncy) zapachownik / potpourri z przełomu XIX i XX wieku. Styl bizantyjski i południa Europy. Ponad 1 kg srebra. Srebrna czara na nóżce, w kształcie kuli. Osadzona na kolistej podstawie wspartej na 3 wysokich nóżkach. Bogato zdobiona pokrywka ornamentem florystycznym. Ruchoma, na zawiasie, wyniesiona ku górze, tworząc stożek. Zwieńczona strzelistym uchwytem. Na czarze okazałe aplikacje muszli. Rzadko spotykana, przykuwająca wzrok, a jednocześnie praktyczna ozdoba salonów, gabinetów. Ponadczasowa, luksusowa ale pewna inwestycja na lata, zawsze modna i zawsze spełniająca swoje funkcje użytkowe. Unikalny na nieprzeciętny i bogaty prezent ślubny, jubileuszowy ale i zdobniczy do salonu, buduaru, hallu i gabinetu Prezesa. Rzucająca się w oczy ekskluzywna ozdoba salonu, która za kazdym razem budzi nieodparte zapytanie u gości: „ ...a co to jest ....?

Historia:

Potpourri - (wymowa: popuri; fr. bigos) – mieszanina różnych, nie zbliżonych do siebie charakterem rzeczy. W szczególności oznacza:

  1. Wiązanka instrumentalna różnych popularnych melodii z oper, operetek, pieśni ludowych itp. utworów podobnego typu lub jednego kompozytora. Jedna z form muzyki popularnej i rozrywkowej (porównaj: fantazja, parafraza).
  2. Suszone kwiaty oraz fragmenty roślin, charakteryzujące się atrakcyjnym zapachem. Często eksponuje się je w szklanym lub porcelanowym półmisku w celu dekoracji pomieszczeń.

Źródło : Wikipedia

Bizancjum - Sztuka bizantyńska (lub bizantyjska) – sztuka chrześcijańska Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego (Bizantyńskiego) i kręgu jego oddziaływania. Za jej początek uważa się założenie Konstantynopola w 330 r. , podział Cesarstwa Rzymskiego w 395 roku lub czasy Justyniana (VI wiek), za koniec - rok 1453. Sztuka ta stanowiła przedłużenie greckiej sztuki starożytnej i wypowiadała się głównie w architekturze, przede wszystkim sakralnej. Istotną rolę odgrywało również malarstwo pod postacią malowideł ściennych, mozaik i obrazów (ikon). Rozwijało się rzemiosło, rzeźba natomiast (zwłaszcza figuralna) pełniła funkcję marginalną.

Jej rozwój był związany z dziejami państwa. Była związana z ideologią chrześcijańską oraz cesarską, podporządkowana była bowiem władcy.

W Bizancjum nie rozwija się wolnostojąca rzeźba figuralna. Bujnie natomiast rozwijała się rzeźba architektoniczna oraz rzemiosło artystyczne. Najwybitniejsze dzieła to przedmioty związane z kultem religijnym. Są to relikwiarze, krzyże, oprawy ksiąg, kielichy i naczynia liturgiczne.

Czas jej panowania dzielony jest na kilka okresów, odpowiadających wydarzeniom historycznym i panującym dynastiom:

  • okres wczesno-bizantyński trwający do 843; obejmował kształtowanie się sztuki, jej rozkwit za panowania Justyniana oraz ikonoklazm (726-843);
  • okres średniobizantyński, złote czasy sztuki; trwał od 843 do 1261, w jego ramach wyróżnia się tzw. renesans macedoński (od panującej wówczas dynastii macedońskiej), manieryzm Komnenów (od dynastii Komnenów) i czasy Cesarstwa Łacińskiego (1204-1261);
  • okres późnobizantyński, rozciągający się od 1262 do zdobycia Konstantynopola przez Turków w 1453 roku; w okresie tym panowała dynastia Paleologów (renesans Paleologów).

Ośrodkiem była przede wszystkim stolica, Konstantynopol, a zasięgiem obejmowała Grecję i półwysep Bałkański. Jej wpływy docierały na półwysep Apeniński, na Sycylię, Ruś.

Źródło : Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce. Przedmioty w tym stylu często miały ozdobny ornament zaczerpnięty z charakterystycznych dla rokoka giętych linii układających się spiralnie -„rocaille”. Dwie litery C łączyły się w taki sposób, że jedna była ustawiona zwyczajnie druga zaś odwrócona. W ten sposób otrzymywało się stylizowane „S”.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia