Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Cukiernica BOGGIALI GIULIANO, kryta, srebrna, Włochy – postmodernistyczna.

We have CMS-provided images

Cukiernica BOGGIALI GIULIANO, kryta, srebrna, Włochy – postmodernistyczna.

Cukiernica BOGGIALI GIULIANO, kryta, srebrna, Włochy – postmodernistyczna.

Srebrna pr.800 cukiernica filigranowa z pokrywką z bogatymi mocnego rokokoka i baroku. Klasowa, elegancka, luksusowa  ozdoba stolika kawowego. Wytworny, praktyczny prezent dla Pani domu. Upominek dla dzieci i rodziców, solenizantów na urodziny, imieniny.

3-00183

1 656 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica BOGGIALI GIULIANO, kryta, srebrna, Włochy – postmodernistyczna.
Numer katalogowy3-00183
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice; Na Komunię; Na Ślub
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 cukiernica filigranowa z pokrywką z bogatymi mocnego rokokoka i baroku. Klasowa, elegancka, luksusowa  ozdoba stolika kawowego. Wytworny, praktyczny prezent dla Pani domu. Upominek dla dzieci i rodziców, solenizantów na urodziny, imieniny.
Cena (waluta do wyboru)1.656,- PLN          /          395,- EUR
Pracownia / TwórcaBOGGIALI GIULIANO
Kraj wytworzeniaWłochy
Mediolan
Okres w sztucePostmodernizm
Postmodernizm z silnymi wpływami barokowymi i rokokowymi oraz nuta klasycyzmu
Data wytworzenia1953
Lata okresu (1953 – 1971)
Okres / WiekXX wiek
MateriałSrebro, punca próba 800, 441 MI
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, repusowane, żłobkowane, odlewane, lutowane aplikacje aplikacje.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość11 cm
Szerokość12 cm
Głębokość10 cm
Waga232 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 04

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800 filigranowa cukiernica z pokrywką z pracowni BOGGIALI GIULIANO z Mediolanu. Wspaniały przedstawiciel włoskiej postmoderny z silnymi wpływami barokowymi i rokokowymi łamiąca wszelkie utarte ścieżki stylistyczne. Wizualnie lekka ale ważąca 232 g. Powierzchnia czary w kształcie kopuły, Wsparta na 4 giętych, eleganckich nóżkach. Połączenia nóżek z czarą ozdobione aplikacjami liści. Po bokach dwa wygodne uchwyty w kształcie litery S. Pokrywka wyniesiona ku górze, zwieńczona wygodnym, efektownie wygiętym liściem akantu. Powierzchnia czary i pokrywki podzielona spiralnie biegnącymi żebrami na przemian z repusowanym ornamentem florystycznym.

Delikatna i słodka ozdoba stolika kawowego, deserowego i saloniku wypoczynkowego. Luksusowy i elegancki, ale i praktyczny oraz pamiątkowy prezent okolicznościowy dla każdej Pani i Pana domu. „Urocza i ponadczasowa pamiątka” dla dzieci i rodziców solenizantów, urodziny, imieniny oraz ceremonie kościelne: chrzciny, Komunie Święte.

Historia:

BOGGIALI GIULIANO - pracownia powstała w Mediolanie w połowie XX wieku. Usytuowana w centrum miasta przy Via Olona 19. Punca 441 MI została zarejestrowana 14 stycznia 1953 i obowiązywała do 31 grudnia 1971. Punce używane we Włoszech w latach (1944 – 1970) miały kształt wieloboku i zawierały numer identyfikujący złotnika oraz nazwę prowincji, oznaczoną dwoma literami. Pracownia istnieje do dzisiaj.

Źródło: www.silvercollection.it

Postmodernizm – lata 60/80-te XX wieku: nazywany powszechnie w Europie postmoderna, narodził się we Włoszech, styl ten opierał się na kwestionowaniu założeń dotyczących logiki, prostoty i porządku. Powszechne było odwoływanie się do symbolizmu, co wynikało z przekonania, że ludzie lepiej odbiorą wzornictwo jeśli przedmioty będą niosły za sobą symboliczną treść. Często forma wyrobów użytkowych nie podążała za ich funkcją. W latach 80-tych postmodernizm włoski przyjął nazwę transavanguardia.

Źródło: Wikipedia

Barok - termin „barok”, którego geneza jest wciąż niewyjaśniona, najprawdopodobniej pochodzi od portugalskiego barroco, które oznacza perłę o nieregularnym kształcie. To główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej. U jego podstaw leżało twórcze przekształcenie renesansowego klasycyzmu w dążeniu do uzyskania maksymalnego oddziaływania na odbiorcę. Barok jest pojęciem bogatszym od manieryzmu, przede wszystkim dlatego, że konotuje tylko sam styl, ale jak dowodzą niektórzy badacze również procesy historyczne, spory filozoficzne i teologiczne oraz nastroje społeczne. Bogaty w zdobnictwo, pomysłowe rozwiązania i symbolikę styl architektoniczny, malarski i literacki baroku z założenia opierał się na ignacjańskiej zasadzie applicatio sensuum, polegającej na wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości do przekazania określonych treści (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy uczuć skierowane do Chrystusa).

Neobarok – nurt w ramach historyzmu nawiązujący formalnie do baroku rozpowszechniony pod koniec XIX w.

Źródło: Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce. Przedmioty w tym stylu często miały ozdobny ornament zaczerpnięty z charakterystycznych dla rokoka giętych linii układających się spiralnie -„rocaille”. Dwie litery C łączyły się w taki sposób, że jedna była ustawiona zwyczajnie druga zaś odwrócona. W ten sposób otrzymywało się stylizowane „S”.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia