Kategorie E-Sklepu

Żardiniera reprezentacyjna ze złoconym wkładem, srebrna, Niemcy – neorokokowa

Żardiniera reprezentacyjna  ze złoconym wkładem, srebrna, Niemcy – neorokokowa

Żardiniera reprezentacyjna ze złoconym wkładem, srebrna, Niemcy – neorokokowa

Srebrna pr.800 berlińska, 120-letnia, żardiniera ze złoconym wkładem na czterech nóżkach, z dokładnie bitą odczytywalną puncą. Niepowtarzalna praca Mistrza złotnika. Piękna, rzadko spotykana prawdziwa  niemiecka „robota”. Luksusowy prezent na każdą okazję

3-00215

14 160 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuŻardiniera reprezentacyjna ze złoconym wkładem, srebrna, Niemcy – neorokokowa
Numer katalogowy3-00215
KategorieSrebra Antyczne; Patery i żardiniery; Środek stołu; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 berlińska, 120-letnia, żardiniera ze złoconym wkładem na czterech nóżkach, z dokładnie bitą odczytywalną puncą. Niepowtarzalna praca Mistrza złotnika. Piękna, rzadko spotykana prawdziwa  niemiecka „robota”. Luksusowy prezent na każdą okazję
Cena (waluta do wyboru)14.160,- PLN / 3.372,- EUR
Pracownia / TwórcaH.Meyer & Co, Berlinie , wg bitej puncy
Kraj wytworzeniaNiemcy
Okres w sztuceNeorokoko
Data wytworzenia1880
W przedziale lat 1846 – 1881 - zgodnie z okresem od daty uruchomienia manufaktury do adnotacji na grawurze
Okres / WiekXIX wiek
MateriałSrebro, punca próba 800
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, repusowane, odlewane, żłobkowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry.. Srebro zostało oczyszczone z patyny, wsad złocony na licu i rewersie oczyszczony stan b. dobry
Wysokość13 cm
Szerokość38 cm
Głębokość22 cm
Waga718 g (srebro) , 1230 g (żardiniera)
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 13

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800 , duża, bogato zdobiona żardiniera z dwustronnie złoconym wkładem metalowym o owalnym kształcie. Charakterystyczne zdobienia dla rokoka , ścianki repusowane, z ornamentem ażurowym i cyzelowane motywami roślinnymi. Wyjątkowe mistrzostwo wykonania praca złotnika, ścianki w odróżnieniu od wielu innych zwykłych żardinier gięte do wewnątrz bez uszkodzeń lica żardiniery. Całość lica pięknie polerowana. Góra dekoracyjnie zwieńczona, łącząca funkcję uchwytu z funkcją dekoracyjną. Całość wsparta na czterech , przestrzennie ułożonych rokokowych nogach. Wkład żardiniery obustronnie złocony z delikatnymi eleganckimi uchwytami służącymi do jego wkładania i wyjmowania. Żardiniera posiada dwa grawerskie kartusze: jeden z monogramem, drugi z datami: 1881 1.Oktober 1906. Wspaniały przykład mistrzowskiej pracy jubilerskiej XIX wiecznej pracowni berlińskiej . Przedmiot muzealny – wspaniały na elegancki klasowy prezent. Jedyny taki egzemplarz !!!

Historia:

Żardiniera - (fr. jardinière) – pierwotnie półka lub wydłużony stolik z zagłębionym blatem przeznaczone na rośliny / kwiaty doniczkowe, popularna we Francji od 2. połowy XVIII wieku do połowy XX wieku.

Źródło : Wikipedia

H. Meyer & Co – niemiecka manufaktura jubilerska w Berlinie funkcjonująca w okresie w latach 1846 – ca 1950

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Rokoko w Niemczech - wyrazem nowego stylu życia była sztuka. Zamiast dostojności i pompatyczności pojawia się wyrafinowanie i lekkość, zarówno w dziedzinie architektury, malarstwa, jak i rzemiosła. Rokoko silnie oddziałało na rzemiosło artystyczne, a zwłaszcza na meble, elementy wyposażenia wnętrz i porcelanę. Rokoko to okres niezwykłej popularności porcelany, z której wyrabiano przedmioty codziennego użytku (np. guziki), zastawy stołowe oraz figurki. W XVII i na początku XVIII wieku porcelanę sprowadzano z Chin, co decydowało o jej wysokiej cenie. Próby wytworzenia porcelany na gruncie europejskim zostały uwieńczone sukcesem Johanna Friedricha Böttgera w 1709 roku i założeniem rok później manufaktury porcelany w Miśni. Jej produkty nazywane były porcelaną saską lub miśnieńską. Po Böttgerze fabryką kierował malarz Höroldt, a od 1731 roku Johann Joachim Kändler (1706-1775). Kändler wprowadził wiele zmian i doprowadził manufakturę do szczytu rozwoju. W krajach niemieckich architektura rokokowa rozwinęła się bujnie. W Saksonii zaraz na początku XVIII wieku, w latach 1711-1722, architekt Matthäus Daniel Pöppelmann (1662-1736) wzniósł pałac Zwinger (Drezno). Jest to założenie na planie zbliżonym do kwadratu, z dostawionymi do dwóch boków mniejszymi prostokątami zakończonymi półkoliście. Tak ukształtowany plac otaczają niskie galerie; jedynie od strony północnej w XIX wieku dostawiono nową budowlę. Galerie przeprute są dużymi oknami i bogato zdobione rzeźbiarsko. Styl ten przez długie lata nie był ceniony przez historyków, uważany za okres przejściowy między barokiem a klasycyzmem. Wyraźnie osłabła wtedy potrzeba stosowania wyszukanych technik i monumentalnych form. Kompozytorzy nie rezygnowali wprawdzie z innowacyjności – jest to okres bardzo wielu nowości, ale twórczość ich nie zajęła miejsca zbyt prestiżowego w tradycyjnej historii „muzyki poważnej”, gdyż miała popularniejszy, a czasem wręcz rozrywkowy charakter[20]. W ostatnich dekadach te właśnie cechy stały się jej walorem i muzyka „rokokowa” stała się wielką atrakcją repertuarową.

Źródło : Wikipedia