Kategorie E-Sklepu

Kabaret z łyżeczką i 3 wkładami ze szkła kobaltowego, srebrny, Francja – eklektyzm

Kabaret z łyżeczką i 3 wkładami ze szkła kobaltowego, srebrny, Francja – eklektyzm

Kabaret z łyżeczką i 3 wkładami ze szkła kobaltowego, srebrny, Francja – eklektyzm

Srebrny pr.800 kabaret z łyżeczką i 3 szklanymi kobaltowymi wkładami. 130-letni na sól, pieprz, musztardę/chrzan. Bogaty eklektyzm, zdobny chwytak. Stylowa, elegancka, praktyczna ozdoba środka stołu. Wytworny i luksusowy prezent wizytowy dla Pani Domu.

3-00310-01

1 930 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuKabaret z łyżeczką i 3 wkładami ze szkła kobaltowego, srebrny, Francja – eklektyzm
Numer katalogowy3-00310-01
KategorieSrebra Antyczne; Środek stołu; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrny pr.800 kabaret z łyżeczką i 3 szklanymi kobaltowymi wkładami. 130-letni na sól, pieprz, musztardę/chrzan. Bogaty eklektyzm, zdobny chwytak. Stylowa, elegancka, praktyczna ozdoba środka stołu. Wytworny i luksusowy prezent wizytowy dla Pani Domu.
Cena (waluta do wyboru)1.930,- PLN         /         449,- EUR
Kraj wytworzeniaFrancja
Prawdopodobnie Francja
Okres w sztuceEklektyzm
Bogaty miękki eklektyzm na bazie baroku, klasycyzmu i elementów rokoka.
Data wytworzenia1880
Około roku 1880
Okres / WiekXIX wiek
Druga połowa XIX wieku.
MateriałSrebro, punca próba 800.
Szkło kobalt.
Technika kreacjiSrebro ręcznie dmuchane, lane w ażury cyzelowane.
Szkło o różnych wykończeniach - ręcznie lane, barwione
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Szkło kobaltowe nieuszkodzone.
Wysokość16 cm
Szerokość15 cm
Głębokość15 cm
Waga132 g (waga – srebro)
298 g (waga - kabaret)
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 04

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrny próby 800 , około 130-letni kabaret z łyżeczką na 3 przyprawy: 2 suche (np. pieprz i sól) i 1 półpłynną (np. chrzan, musztarda). Bogata eklektyczna stylistyka. Klasyczny, duży chwytak do przenoszenia. Trzy cylindryczne, ażurowe w dmuchanym srebrze koszyczki zdobione bujną roślinnością plastycznie miękką w barokowo-rokokowym stylu. Jeden koszyczek z przykrywką na zawiasie na przyprawy półpłynne. Przykrywka z wycięciem na łyżeczkę. Zwieńczona uchwytem w formie pąka kwiatu. Spód złocony. Koszyczki wsparte na nóżkach stylizowanych na gałązki winorośli. Wewnątrz wyjmowane wkłady ze szkła kobaltowego na przyprawy. Wspaniała ręczna praca Mistrza Złotnika.

Stylowa, elegancka i praktyczna ozdoba środka stołu. Wytworny i luksusowy prezent okolicznościowy i wizytowy dla Pani Domu. Pamiątka XIX wiecznej Francji w doskonałym stanie, ciągle do codziennego, normalnego użytkowania. Piękny i unikalny.

Historia:

Dekoracja ażurowa - sposób powstawania: na srebrnej blasze rysowany jest ornament, który następnie wycinany jest przy pomocy specjalnych narzędzi. Ważne, aby przy wycinaniu powstały prześwity. Jednym ze sposobów dekoracji ażurowej jest umieszczenie wyciętego fragmentu na gładkim tle co przypomina metalową koronkę. Najtrudniejszym elementem tej techniki jest obróbka krawędzi. Ornament należy otoczyć metalową taśmą. Tak przygotowaną formę można również umieścić na powierzchni danego przedmiotu, aby ażur odcinał się od tła.

Źródło: Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 83

Eklektyzm - W sztuce to twórczość kompilacyjna, łącząca różne elementy i treści z różnych stylów, epok i kierunków artystycznych, nie prowadząca do nowej syntezy, nieoryginalna; w architekturze eklektyzm oznacza jeden z odłamów historyzmu (zob. eklektyzm w architekturze)

W filozofii to łączenie różnych teorii, pojęć, koncepcji i tez w jedną całość, zwłaszcza eklektyzm starożytny i eklektyzm niemiecki z XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce. Przedmioty w tym stylu często miały ozdobny ornament zaczerpnięty z charakterystycznych dla rokoka giętych linii układających się spiralnie -„rocaille”. Dwie litery C łączyły się w taki sposób, że jedna była ustawiona zwyczajnie druga zaś odwrócona. W ten sposób otrzymywało się stylizowane „S”.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Barok - termin „barok”, którego geneza jest wciąż niewyjaśniona, najprawdopodobniej pochodzi od portugalskiego barroco, które oznacza perłę o nieregularnym kształcie. To główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej. U jego podstaw leżało twórcze przekształcenie renesansowego klasycyzmu w dążeniu do uzyskania maksymalnego oddziaływania na odbiorcę. Barok jest pojęciem bogatszym od manieryzmu, przede wszystkim dlatego, że konotuje tylko sam styl, ale jak dowodzą niektórzy badacze również procesy historyczne, spory filozoficzne i teologiczne oraz nastroje społeczne. Bogaty w zdobnictwo, pomysłowe rozwiązania i symbolikę styl architektoniczny, malarski i literacki baroku z założenia opierał się na ignacjańskiej zasadzie applicatio sensuum, polegającej na wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości do przekazania określonych treści (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy uczuć skierowane do Chrystusa).

Neobarok – nurt w ramach historyzmu nawiązujący formalnie do baroku rozpowszechniony pod koniec XIX w.

Źródło: Wikipedia