Kategorie E-Sklepu

Cukiernica kryta z wiewiórką, srebrna, Włochy – modernistyczna.

Cukiernica kryta z wiewiórką, srebrna, Włochy – modernistyczna.

Cukiernica kryta z wiewiórką, srebrna, Włochy – modernistyczna.

Srebrna pr.800 cukiernica z wiewiórką. Filigranowa, gładka, ze zdejmowaną pokrywką. Chwyt pokrywki w cyzelce wiewiórki. Design pucharu empirowego. Na cukier, słodkości. Pełen uroku i lekkości, luksusowy souvenir wizytowy. Możliwość własnej grawerki.

3-00601

Przedmiot sprzedany

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica kryta z wiewiórką, srebrna, Włochy – modernistyczna.
Numer katalogowy3-00601
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa- do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 cukiernica z wiewiórką. Filigranowa, gładka, ze zdejmowaną pokrywką. Chwyt pokrywki w cyzelce wiewiórki. Design pucharu empirowego. Na cukier, słodkości. Pełen uroku i lekkości, luksusowy souvenir wizytowy. Możliwość własnej grawerki.
Kraj wytworzeniaWłochy
Najprawdopodobniej Mediolan
Okres w sztuceModernizm
Włoska moderna z silnymi wpływami empirowymi.
Data wytworzenia1935
Lata okresu (1935 – 1971) – lata ważności puncy (w części zatarte).
Najprawdopodobniej lata około 1950 / 60
Okres / WiekXX wiek
MateriałSrebro punca próba 800
Technika kreacjiSrebro ręcznie odlewane, wyoblane, żłobkowane, perełkowane i cyzelowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość11 cm
Szerokość13 cm
Głębokość9 cm
Waga136 g

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800 cukiernica z wiewiórką. Prawdopodobnie z Mediolanu. Filigranowa, gładka, dwuelementowa ze zdejmowaną pokrywką. Piękna włoska moderna. Czara w formie wazy. Podstawa okrągła, kaskadowo wyniesiona ku górze dekorowana żłobkowaniem i pasowym ornamentem perełkowym. Po bokach dwa zdobne uchwyty w formie kilku połączonych wolut. Brzeg pokrywki zdobiony pasowym ornamentem perełkowym, a następnie lekko wyniesiona ku górze. Zwieńczona ciekawą formą odlewanej wiewiórki pełniącą rolę uchwytu. Całość wizualnie charakterystyczna dla pucharu empirowego. Na cukier i słodkości. Piękny przykład bogatej maniery włoskiej moderny. L uksusowy prezent wizytowy. „Urocza i elegancka pamiątka” dla dzieci i rodziców solenizantów, urodziny, imieniny oraz ceremonie kościelne: chrzciny, Komunie Święte.

Historia:

Modernizm − to ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. (1918-1975), zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych .To również początek sztuki nowoczesnej okresu powojennego. Jest to czas ożywienia wszelkiej aktywności twórczej. W Europie nastąpił proces odbudowy po wojnach światowych, a Ameryka była na drodze do osiągnięcia potęgi światowej. Produkcja złotnicza nadal pozostała tradycyjna, ale również powstały i rozwinęły się nowe firmy kształcące nowych i wybitnych projektantów. Jednak po II wojnie światowej nadal ogromne wpływy pozostały w rękach burżuazji co sprawiło, że wyroby złotnicze naśladowały wzór klasycystyczny nieraz niemal stanowiły kopię pierwowzoru. Główny okres rozwoju modernizmu to lata międzywojenne, dojrzały okres to lata 50-60 te XX wieku. W Anglii początki datuje się na lata 30-te XX wieku , swoje apogeum stylistyczne osiągnął w latach 50-tych XX wieku.

Źródło: Wikipedia.

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire: (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empire. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96