Kategorie E-Sklepu

Cukiernica CESA 1882 , kryta, wytworna, srebrna, włoska – modernistyczna.

Cukiernica CESA 1882 ,  kryta, wytworna, srebrna,  włoska – modernistyczna.

Cukiernica CESA 1882 , kryta, wytworna, srebrna, włoska – modernistyczna.

Srebrna pr.800 cukiernica ze słynnej aleksandryjskiej pracowni CESA 1882. Delikatna, elegancka ozdoba salonu deserowego. Wytworny, luksusowy prezent okolicznościowy z odrobiną sympatycznego uśmiechu. Urocza, słodka pamiątka ślubna, jubileuszowa.

3-00656

1 480 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica CESA 1882 , kryta, wytworna, srebrna, włoska – modernistyczna.
Numer katalogowy3-00656
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 cukiernica ze słynnej aleksandryjskiej pracowni CESA 1882. Delikatna, elegancka ozdoba salonu deserowego. Wytworny, luksusowy prezent okolicznościowy z odrobiną sympatycznego uśmiechu. Urocza, słodka pamiątka ślubna, jubileuszowa.
Cena (waluta do wyboru)1.480,- PLN            /             332,- EUR
Pracownia / TwórcaCESA 1882
Kraj wytworzeniaWłochy
Aleksandria
Okres w sztuceModernizm
Włoska moderna z wpływami cesarskiego empiru (stylistyka kształtu)
Data wytworzenia1935
Lata (1935 – 1971) - lata działalności pracowni. Najprawdopodobniej okres około wojenny Drugiej Wojny Światowej.
Okres / WiekXX wiek
Połowa XX wieku
MateriałSrebro punca próba 800, A CESA SC
Technika kreacjiSrebro ręcznie wyoblane, odlewane, cyzelowane, gięte, lutowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość11 cm
Szerokość10 cm
Głębokość18 cm
Waga207 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 04

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800 cukiernica ze słynnej włoskiej, aleksandryjskiej pracowni CESA 1882. Cukiernica ze zdejmowana fantazyjną pokrywką zwieńczoną delikatnym uchwytem. Wsparta na nóżce o okrągłej podstawie. Całość przypominająca wazę o eliptycznym kształcie. Prosta modernistyczna forma z jednocześnie fantazyjnie giętymi delikatnymi dwoma uchami nadającymi lekkość i delikatność cukiernicy oraz kształt stylizowany na cesarski empir. Mimo wizualnej lekkości ważąca ok. 207 g.

Delikatna i elegancka ozdoba stolika kawowego oraz saloniku wypoczynkowego. Wspaniała na elegancki i sympatyczny prezent, z odrobiną luksusu. Urocza pamiątka dla dzieci i rodziców solenizantów, urodziny, imieniny oraz ceremonie kościelne: chrzciny, Komunie Święte. Wytworna do każdego pomieszczenia !!! Piękny i wytworny, nieprzemijający prezent ślubny dla Pary Młodych.

Historia:

CESA 1882 -- W 1882 roku uliczny sprzedawca Luigi Cavezzale po nauce w paryskiej Art of Silversmith (Sztuka Złotnicza) do której przeniósł się mając zaledwie 20 lat otworzył w Aleksandrii swój własny warsztat złotniczy : Luigi Cavezzale Trotti.

W 1914 roku, w przededniu pierwszej wojny światowej, firma Luigi Cavezzale osiągnęła znaną już pozycję na rynku włoskim, z około 75 pracownikami i specjalizacją w produkcji srebrnych sztućców, srebrnych toaletek, biżuterii, srebrnych ram do obrazów i srebrnych ramek na przedmioty ze szkła. Na początku roku 1900 i tym razem w Aleksandrii utworzona została firma Barberis, Cesa, Pietrasanta & C. Firma ta w okresie do I wojny światowej staje się ponadnarodowym dostawcą i liderem przedmiotów ze srebra. To właśnie w tym okresie pojawiło sie poraz pierwszy nazwisko Cesa. Alessio Cesa (1875-1927) rozpoczyna swoją karierę jako przedstawiciel biżuterii i zegarków w imieniu firmy z Turynu W przededniu I wojny światowej, firmy Barberis, Cesa, Pietrasanta & C., produkując głównie sztućce srebrne, uzyskała znaną pozycje i markę własną. Po I wojnie światowej Alessio Cesa dziedziczy firmę Cavezzale przemianowując ją na Cesa 1882, Firma nabiera kształtu i staje się głownym dostawcą srebrnych sztućców na dużą skalę. W 1927 roku, po jego śmierci, Angelo Bona (1889/73) przejmuje prowadzeniem Cesa 1882.

W 1920 roku powstaje w przedsiębiortswo SIAP (Industrial Company srebrne zastawy, sztućce) specjalizujące się w sztućcach z różnych stopów srebra. Ścieżki rozwoju obu firm łączy srebro tak Aleksandryjczyka z Cesa 1882 jak i z SIAP. Obie firmy w latach 20-tych XX wieku zdobywają najwyższe pozycje na rynku krajowym. Kryzys z 1929 roku powala jednak na kolana potentata SIAP, który jest zmuszony do fuzji aby nie zniknąc z rynku.

W 1931 roku po skomplkowanych fuzjach SIAP powołana zostaje spółka akcyjna Ricci&C dzieląc się na część wykonawczą i rzemieśliczą i na część handlową. Na wskutek powojennego ożywienia przemysł srebrny się rozwija inwestując w coraz to nowe gałezie i przedmioty z tego kruszcu. Zarówno firma Cesa 1882 jak i Ricci osiągają roczne wzrosty sprzedaży do 300% stając się najbardziej znanymi markami włoskimi.

W latach 1950-1970 firmy Cesa 1882 i Ricci Argentieri pod przewodnictwem Riccardo Alfonso Cësa osiagają znaczne wzrosty a każda z nich zatrudnia po 200 pracowników. W tych latach, Alfonso Cesa, syn Alessio, wyróżnia się jako jeden z najbardziej znanych na świecie Mistrzów Złotników Włoskiego Srebra. Z kryzysem lat 70. XX wieku cały przemysł srebra zostaje dotknięty spadkami popytu. Prowadzi to do zmniejszenia zatrudnienia w firmach i rodzi potrzebę dywersyfikacji produkcji z wykorzystaniem metalicznego srebra (platery i stopy sebra). Obie firmy wydają duże środki na inwestycje reklamowe i marketingowe do komunikacji i budowania marek w segmencie luksusowych prezentów i upominków.

Grupa działa do dzisiaj, prawie od początku była dostawcą srebrnych sztućców i zastaw stołowych do rodzin królewskich, także do słynnej rodziny Savoy a obecnie również dostarcza sztućce do Pałacu Prezydenta Republiki Włoch.

Źródło: Wikipedia

Źródło:http://www.luisaviaroma.com/index.aspx?#CatalogSrv.ashx|Season=actual&Gender=ecraft&ViewExcluded=false&FromSearch=false&DesignerId=92D

Modernizm − to ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych .To również początek sztuki nowoczesnej okresu powojennego. Jest to czas ożywienia wszelkiej aktywności twórczej. W Europie nastąpił proces odbudowy po wojnach światowych, a Ameryka była na drodze do osiągnięcia potęgi światowej. Produkcja złotnicza nadal pozostała tradycyjna, ale również powstały i rozwinęły się nowe firmy kształcące nowych i wybitnych projektantów. Jednak po II wojnie światowej nadal ogromne wpływy pozostały w rękach burżuazji co sprawiło, że wyroby złotnicze naśladowały wzór klasycystyczny nieraz niemal stanowiły kopię pierwowzoru. Główny okres rozwoju modernizmu to lata międzywojenne, dojrzały okres to lata 50-60 te XX wieku. W Angli początki datuje się na lata 30-te XX wieku , swoje apogeum stylistyczne osiągnął w latach 50-tych XX wieku.

Źródło: Wikipedia.

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire: (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empir. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96

Nel 1882 nasce ad Alessandria in via Trotti la ditta Luigi Cavezzale, dal nome dell'omonimo imprenditore, un venditore ambulante che a soli vent'anni si trasferisce a Parigi dove impara il mestiere dell'argentiere da un fiorente artigianato.CESA 1882 -- W 1882 roku uliczny sprzedawca Luigi Cavezzale po nauce w paryskiej Art of Silversmith (Sztuka Złotnicza) do której przeniósł się mając zaledwie 20 lat otworzył w Aleksandrii swój własny warsztat złotniczy : Luigi Cavezzale Trotti. Nel 1914, alla vigilia della prima guerra mondiale , la ditta Luigi Cavezzale raggiunge una posizione di tutto rispetto nel mercato italiano: con circa 75 dipendenti la Cavezzale è specializzata nella produzione di posateria, articoli da toeletta, bigiotteria, cornici e montature d'argento su oggetti di vetro.

W 1914 roku, w przededniu pierwszej wojny światowej , firma Luigi Cavezzale osiągnęła znaną już pozycję na rynku włoskim, z około 75 pracownikami i specjalizacją w produkcji srebrnych sztućców, srebrnych toaletek, biżuterii, srebrnych ram do obrazów i srebrnych ramek na przedmioty ze szkła. Agli inizi del 1900, sempre ad Alessandria, era nata nel frattempo la ditta Barberis, Cesa, Pietrasanta & C. in corso Cento Cannoni.Na początku roku 1900 i tym razem w Aleksandrii utworzona została firma Barberis, Cesa, Pietrasanta & C. Firma ta w okresie do I wojny światowej staje się ponadnarodowym dostawcą i liderem przedmiotów ze srebra. To właśnie w tym okresie pojawiło sie poraz pierwszy nazwisko Cesa.È a quell'epoca che compare per la prima volta il nome della famiglia Cesa. Alessio Cesa (1875-1927) inizia la sua attivit come rappresentante di oreficeria ed orologeria per conto di una ditta di Torino ma, alla vigilia della prima guerra mondiale, la societ Barberis, Cesa, Pietrasanta & C., con una produzione prevalentemente di posate in argento, è ormai l'altra compagine in Alessandria con una buona posizione nel mercato.Alessio Cesa (1875-1927) rozpoczyna swoją karierę jako przedstawiciel biżuterii i zegarków w imieniu firmy z Turynu W przededniu I wojny światowej, firmy Barberis, Cesa, Pietrasanta & C., produkując głównie sztućce srebrne, uzyskała znaną pozycje i markę własną. Dopo la prima guerra mondiale, però, Alessio Cesa rileva la ditta Cavezzale, ereditandone così anche l'anno di fondazione, il 1882. La nuova societ assume la denominazione Cesa 1882 e, con essa, Alessio Cesa punta sull'argenteria da tavola, configurandosi come il primo divulgatore delle posate su larga scala. Po I wojnie światowej Alessio Cesa dziedziczy firmę Cavezzale przemianowując ją na Cesa 1882, Firma nabiera kształtu i staje się głownym dostawcą srebrnych sztućców na dużą skalę. Nel 1927, alla sua morte, Angelo Bona (1889-1973) – ex viaggiatore della SIAP – subentra nella conduzione della Cesa 1882. W 1927 roku, po jego śmierci, Angelo Bona (1889/73) przejmuje prowadzeniem Cesa 1882.

W 1920 roku powstaje w przedsiębiortswo SIAP (Industrial Company srebrne zastawy, sztućce) specjalizujące się w sztućcach z różnych stopów srebra. Ścieżki rozwoju obu firm łączy srebro tak Aleksandryjczyka z Cesa 1882 jak i z SIAP. Obie firmy w latach 20-tych XX wieku zdobywają najwyższe pozycje na rynku krajowym.La crisi del 1929 mette però in ginocchio il potentato SIAP, che si vede costretta ad un'operazione di fusione per non scomparire. Kryzys z 1929 roku powala jednak na kolana potentata SIAP, który jest zmuszony do fuzji aby nie zniknąc z rynku.

L'incorporazione del marchio Ricci Argentieri[ modifica | modifica wikitesto ]W Nel 1920 era sorta la SIAP (Societ Industriale Argenteria Posateria) con capitali, grado di industrializzazione e obiettivi di mercato molto ambiziosi nei comparti posate, argenteria pesante e oggetti in lega argentata.1931 roku po skomplkowanych fuzjach SIAP powołana zostaje spółka akcyjna Ricci&C dzieląc się na część wykonawczą i rzemieśliczą i na część handlową. Na wskutek powojennego ożywienia przemysł srebrny się rozwija inwestując w coraz to nowe gałezie i przedmioty z tego kruszcu. Zarówno firma Cesa 1882 jak i Ricci osiągają roczne wzrosty sprzedaży do 300% stając się najbardziej znanymi markami włoskimi.

Di conseguenza, nel 1929 viene costituita, con stabilimento in via Wagner, la Lenti, Vescovi & C., trasformata nel 1931 in Ricci & C. societ anonima, che rileva dalla SIAP modelli, attrezzature, macchine e manodopera (disegnatori, incisori, cesellatori ecc.).Dagli anni '50 alla fine degli anni '70[ modifica | modifica wikitesto ]Dagli anni '50 ai primi anni '70 le aziende Cesa 1882 e Ricci Argentieri si sviluppano notevolmente sotto la guida di Alfonso Cesa e Riccardo Lenti, ciascuna raggiungendo i 200 addetti.W latach 1950-1970 firmy Cesa 1882 i Ricci Argentieri pod przewodnictwem Riccardo Alfonso Cësa osiagają znaczne wzrosty a każda z nich zatrudnia po 200 pracowników. In quegli anni, Alfonso Cesa, figlio di Alessio, si impone come uno dei personaggi più illustri del mondo dell'argenteria italiana. W tych latach, Alfonso Cesa, syn Alessio, wyróżnia się jako jeden z najbardziej znanych na świecie Mistrzów Złotników Włoskiego Srebra. Con la crisi degli anni '70 tutto il settore dell'argento risente del calo della domanda dei relativi prodotti. Z kryzysem lat 70. XX wieku cały przemysł srebra zostaje dotknięty spadkami popytu. Ciò porta a una riduzione del personale impiegato nelle aziende e alla necessit di diversificare la produzione con ricorso al metallo argentato, cercando comunque di mantenere i canoni di raffinatezza e peculiarit che avevano caratterizzato fino allora la produzione Cesa 1882 e Ricci Argentieri. Prowadzi to do zmniejszenia zatrudnienia w firmach i rodzi potrzebę dywersyfikacji produkcji z wykorzystaniem metalicznego srebra (platery i stopy sebra). Obie firmy wydają duże środki na inwestycje reklamowe i marketingowe do komunikacji i budowania marek w segmencie luksusowych prezentów i upominków.

Grupa działa do dzisiaj, prawie od początku była dostawcą srebrnych sztućców i zastaw stołowych do rodzin królewskich, także do słynnej rodziny Savoy a obecnie również dostarcza sztućce do Pałacu Prezydenta Republiki Włoch.

Źródło: Wikipedia

Źródło:http://www.luisaviaroma.com/index.aspx?#CatalogSrv.ashx|Season=actual&Gender=ecraft&ViewExcluded=false&FromSearch=false&DesignerId=92D

Modernizm − to ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych .To również początek sztuki nowoczesnej okresu powojennego. Jest to czas ożywienia wszelkiej aktywności twórczej. W Europie nastąpił proces odbudowy po wojnach światowych, a Ameryka była na drodze do osiągnięcia potęgi światowej. Produkcja złotnicza nadal pozostała tradycyjna, ale również powstały i rozwinęły się nowe firmy kształcące nowych i wybitnych projektantów. Jednak po II wojnie światowej nadal ogromne wpływy pozostały w rękach burżuazji co sprawiło, że wyroby złotnicze naśladowały wzór klasycystyczny nieraz niemal stanowiły kopię pierwowzoru. Główny okres rozwoju modernizmu to lata międzywojenne, dojrzały okres to lata 50-60 te XX wieku. W Angli początki datuje się na lata 30-te XX wieku , swoje apogeum stylistyczne osiągnął w latach 50-tych XX wieku.

Źródło: Wikipedia.

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire:(styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empir. Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96