Kategorie E-Sklepu

Dzban „Z Faunem” Cella Antonio Francesco, srebro, Włochy- neorokokowy.

We have 28 external images

Dzban „Z Faunem” Cella Antonio Francesco, srebro, Włochy- neorokokowy.

Dzban „Z Faunem” Cella Antonio Francesco, srebro, Włochy- neorokokowy.

Srebrny pr.800 Ag dzban na wodę, wino z mediolańskiej pracowni Cella A. Francesco. Duży o bardzo bogatym zdobnictwie. Dekorowany ornamentyką florystyczną i mitologiczną. Luksusowa, użytkowa ozdoba gabinetu, męskich spotkań. Wspaniały prezent dla Pana.

3-01095

11 500 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu oraz Polityką Prywatności i w pełni akceptuję wszystkie ich postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuDzban „Z Faunem” Cella Antonio Francesco, srebro, Włochy- neorokokowy.
Numer katalogowy3-01095
KategorieSrebra Antyczne; Dzbany, kielichy, filiżanki; Dla Niego; Dla Szefa
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrny pr.800 Ag dzban na wodę, wino z mediolańskiej pracowni Cella A. Francesco. Duży o bardzo bogatym zdobnictwie. Dekorowany ornamentyką florystyczną i mitologiczną. Luksusowa, użytkowa ozdoba gabinetu, męskich spotkań. Wspaniały prezent dla Pana.
Cena (waluta do wyboru)11.500,- PLN          /          2.584,- EUR
Pracownia / TwórcaCella Antonio Francesco
Kraj wytworzeniaWłochy
Mediolan
Okres w sztuceNeorokoko
Data wytworzenia1935
Po roku 1935
Okres / WiekXX wiek
MateriałSrebro, punca próba 800 Ag, 72 MI
Technika kreacjiSrebro ręcznie odlewane, repusowane, grawerowane, giloszowane, cyzelowane, puncowane, polerowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość24 cm
Szerokość20 cm
Głębokość15 cm
Waga996 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 16

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrny próby 800 Ag dzban „Z Faunem” na wodę, wino z włoskiej pracowni Cella Antonio Francesco z Mediolanu. Waga ok.1 kg ! Osadzony na okrągłej, kaskadowo wyniesionej ku górze podstawie dekorowanej pasowym ornamentem roślinnym. Czara dołem wybrzuszona, forma gruszkowata, bogato dekorowana repusowanym ornamentem kwiatów, liści i wolut. Wylewka krótka, szeroka. Zdobiona motywem twarzy Antycznego Fauna. Pokrywka na zawiasie, kaskadowo wyniesiona ku górze, dekorowana motywami florystycznymi. Ucho duże, masywne w kształcie litery S utworzone z dwóch zespolonych ze sobą wolut. Górą dekorowane aplikacją liścia akantu. Nad nim trzonek również w formie liścia akantu pozwalający kciukiem ręki trzymającej dzban odchylać pokrywkę.  Luksusowa, ponadczasowa i ciągle użytkowa ozdoba środka stołu. Wspaniała na prezent dla Prezesa i do gabinetu, ozdoba męskich spotkań. 

 

Historia:

Cella Antonio Francesco - pracownia złotnicza powstała w Mediolanie w pierwszej połowie XX wieku. Usytuowana przy Via Unione 1. Punca 72 MI została zarejestrowana 27 maja 1935 roku, a wygasła między latami 1970 a 1990. Punce używane we Włoszech w latach (1944 – 1970) miały kształt wieloboku i zawierały numer identyfikujący złotnika oraz nazwę prowincji, oznaczoną dwoma literami.

źródło: silvercollection.it

 

 

Rokoko -  nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.                                  Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.  Przedmioty w tym stylu często miały ozdobny ornament zaczerpnięty z charakterystycznych dla rokoka giętych linii układających się spiralnie -„rocaille”. Dwie litery C łączyły się w taki sposób, że jedna była ustawiona zwyczajnie druga zaś odwrócona. W ten sposób otrzymywało  się stylizowane „S”.                                                      Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).                                               Źródło: Wikipedia

 

Faun - Pan (gr. άν Pán, łac. Pan, Faun, Faunus) – wywodzący się z Arkadii grecki bóg opiekuńczy lasów i pól, strzegący pasterzy oraz ich trzód. W rzymskim panteonie bogów Pan utożsamiany był z Faunem (Faunusem) lub z bogiem lasów Silvanusem . Pan był przedstawiany w postaci pół człowieka, pół zwierzęcia. Miał tułów i twarz mężczyzny, był cały owłosiony, o kozich nogach, ogonie, brodzie i rogach. Wyglądem przypominał satyra, stąd zwano ich czasem panami. Ponadto był bardzo zwinny i słynął z umiejętności tanecznych. Przebywał głównie w górach i gajach, w pobliżu źródeł i zaciszu drzew. Przypisywano mu dużą aktywność seksualną, a obiektami jego zalotów były zarówno nimfy jak i młodzi chłopcy oraz zwierzęta. Pan stał się bogiem popularnym w całej antycznej Grecji i wraz z upływem czasu przypisywano mu nowe funkcje, np. lekarza i wieszcza, a pod wpływem neoplatonizmu uznano go za wcielenie płodności. Atrybutami Pana była syringa, kij pasterski, wieniec jodłowy lub jodła w ręce. Poświęcona była mu świątynia w Atenach.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Pan_%28mitologia%29http://pl.wikipedia.org/wiki/Pan_(mitologia)

 

 

 

Srebro a zdrowie ! - zdrowotne działanie srebra na organizm ludzki doskonale obrazuje stary angielski zwyczaj obdarowywania nowo narodzonych dzieci srebrną łyżeczką. Korzenie tej tradycji sięgają XIV wieku kiedy to podczas epidemii dżumy odkryto, że liczba zgonów wśród ludzi zamożnych jest znacznie niższa niż wśród ubogich. Okazało się, że używanie srebrnej zastawy stołowej powoduje przenikanie do organizmu cząsteczek srebra niszczących ewentualne zarazki dżumy, chroniąc tym samym przed zakażeniem. Srebrne łyżeczki stały się zatem antidotum na epidemię – rodzice, których tylko było na to stać, kupowali je swoim dzieciom jako swego rodzaju antybiotyk. Dziś epidemia dżumy nam nie grozi, ale pamięć tamtych wydarzeń przetrwała w tradycji kupowania srebrnych łyżeczek jako prezentu na chrzest  i w angielskim powiedzeniu „born with a silver spoon in your mouth” / “urodzony ze srebrną łyżeczką w ustach”, ale nie tylko. Całe zastawy i sprzęty środka stołu miały i mają lecznicze i odkażające znaczenie dla jedzenia i zdrowia ich użytkowników. Słynna angielska czarna herbata “5 o’clock” podawana obowiązkowo w srebrnych dzbankach / czajniczkach / bulierach zawsze inaczej smakowała i smakuje do dzisiaj, aniżeli w zwykłym metalu, warto się o tym przekonać.

W XIX wieku rozpowszechniła się metoda zakraplania oczu noworodków roztworem azotanu srebra, co zapobiegało zapaleniu spojówek i rozwojowi trwałej ślepoty u dzieci. O skuteczności tej metody świadczy fakt, że wkrótce po jej pierwszym zastosowaniu została ona wprowadzona, jako obowiązek ustawowy.

Źródło: wypisy z różnych stron internetowych oraz przekazów pisemnych książkowych o srebrze