Kategorie E-Sklepu

Żardiniera srebrna z czarą kryształową, reprezentacyjna, niemiecka – neorokokowa.

Żardiniera srebrna z czarą kryształową, reprezentacyjna, niemiecka – neorokokowa.

Żardiniera srebrna z czarą kryształową, reprezentacyjna, niemiecka – neorokokowa.

Srebrna pr. 800, 130-letnia żardiniera z kryształowym wsadem. Piękna niemiecka „robota” z kartuszami pod indyw. grawerkę. Unikalna na bogaty, klasowy prezent dla wytwornej Pani domu. Reprezentacyjny środek stołu. Luksusowa  ozdoba eleganckiego salonu.

3-00218

44 500 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuŻardiniera srebrna z czarą kryształową, reprezentacyjna, niemiecka – neorokokowa.
Numer katalogowy3-00218
KategorieSrebra Antyczne; Unikalne dzieła sztuki - srebra; Patery i żardiniery; Środek stołu; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaEgzemplarz kolekcjonerski i wystawienniczy.
Zdobniczy.
Sztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna pr. 800, 130-letnia żardiniera z kryształowym wsadem. Piękna niemiecka „robota” z kartuszami pod indyw. grawerkę. Unikalna na bogaty, klasowy prezent dla wytwornej Pani domu. Reprezentacyjny środek stołu. Luksusowa  ozdoba eleganckiego salonu.
Cena (waluta do wyboru)44.500,- PLN         /        10.595,- EUR
Kraj wytworzeniaNiemcy
Okres w sztuceNeorokoko
Data wytworzenia1886
Prawdopodobnie lata (1886 – 1900)
Okres / WiekXIX wiek
Koniec XIX wieku
MateriałSrebro, punca próba 800, orzeł niemiecki.
Szkło kryształowe.
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, repusowane, odlewane. Szkło kryształowe grube, szlifowane i cięte.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny, szkło kryształowe oczyszczone.
Wysokość16 cm
Szerokość49 cm
Głębokość27 cm
Waga1.209 g (srebro)
3.986 g (żardiniera)
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 22

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrno-kryształowa, niemiecka z końca XIX wieku, 2-elementowa, duża żardiniera. Srebro znakowane puncą, próba 800. Wytworna i unikalna, wspaniała niemiecka „robota”. Kształt owalny, bogato zdobiona charakterystycznymi motywami rokokowymi. Ścianki repusowane i cyzelowane aplikacjami roślinnymi. Wyjątkowe mistrzostwo wykonania, ścianki w odróżnieniu od wielu innych zwykłych żardinier gięte do wewnątrz bez uszkodzeń lica żardiniery. Kołnierz wygięty na zewnątrz , zwieńczony bogatym ornamentem z wolut i zdobień roślinnych. Całość lica pięknie polerowana, gładka, dodatkowo ozdobiona aplikacjami rokokowych wiązanek kwiatów, muszli oraz dwoma dużymi, efektownymi kartuszami przygotowanymi pod okolicznościową grawerkę. Całość wsparta na lekkich, ażurowych, niesymetrycznych, dużych, rokokowych nóżkach.

Dwoje pięknych, nietypowych, podwójnych uszy w kształcie odwróconej litery „C’ zespolonych u dołu, dużą pojedyńczą wolutą zamocowaną z czarą główną. Uchwyty mistrzowsko cyzelowane i w efektowny sposób połączone zdobnymi wolutami z brzegiem czary.

Wsad kryształowy, stabilnie i idealnie spasowany ze srebrną czarą , miękko gięty i formowany wg stylistyki srebrnej czary. Nie ma najmniejszych wątpliwości pierwotnego pochodzenia obu elementów żardiniery. Góra kryształu w formie bardzo zdobnego, wysokiego kołnierza, geometrycznie ciętego na powtarzalne zdobienia zwieńczona centralnie stylistyką muszli (liści akantu).

Całość niezwykle bogata , wystawna nieomal zapierająca dech podczas oglądania. Wyjątkowy, reprezentacyjny i wytworny środek stołu. Luksusowy ponadczasowy prezent okolicznościowy, wspaniała lokata kapitałowa na przyszłość i dla pokoleń.

Historia:

Żardiniera- (fr. jardinière) – pierwotnie półka lub wydłużony stolik z zagłębionym blatem przeznaczone na rośliny / kwiaty doniczkowe, popularna we Francji od 2. połowy XVIII wieku do połowy XX wieku.

Źródło : Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Rokoko w Niemczech - wyrazem nowego stylu życia była sztuka. Zamiast dostojności i pompatyczności pojawia się wyrafinowanie i lekkość, zarówno w dziedzinie architektury, malarstwa, jak i rzemiosła. Rokoko silnie oddziałało na rzemiosło artystyczne, a zwłaszcza na meble, elementy wyposażenia wnętrz i porcelanę. Rokoko to okres niezwykłej popularności porcelany, z której wyrabiano przedmioty codziennego użytku (np. guziki), zastawy stołowe oraz figurki. W XVII i na początku XVIII wieku porcelanę sprowadzano z Chin, co decydowało o jej wysokiej cenie. Próby wytworzenia porcelany na gruncie europejskim zostały uwieńczone sukcesem Johanna Friedricha Böttgera w 1709 roku i założeniem rok później manufaktury porcelany w Miśni. Jej produkty nazywane były porcelaną saską lub miśnieńską. Po Böttgerze fabryką kierował malarz Höroldt, a od 1731 roku Johann Joachim Kändler (1706-1775). Kändler wprowadził wiele zmian i doprowadził manufakturę do szczytu rozwoju. W krajach niemieckich architektura rokokowa rozwinęła się bujnie. W Saksonii zaraz na początku XVIII wieku, w latach 1711-1722, architekt Matthäus Daniel Pöppelmann (1662-1736) wzniósł pałac Zwinger (Drezno). Jest to założenie na planie zbliżonym do kwadratu, z dostawionymi do dwóch boków mniejszymi prostokątami zakończonymi półkoliście. Tak ukształtowany plac otaczają niskie galerie; jedynie od strony północnej w XIX wieku dostawiono nową budowlę. Galerie przeprute są dużymi oknami i bogato zdobione rzeźbiarsko. Styl ten przez długie lata nie był ceniony przez historyków, uważany za okres przejściowy między barokiem a klasycyzmem. Wyraźnie osłabła wtedy potrzeba stosowania wyszukanych technik i monumentalnych form. Kompozytorzy nie rezygnowali wprawdzie z innowacyjności – jest to okres bardzo wielu nowości, ale twórczość ich nie zajęła miejsca zbyt prestiżowego w tradycyjnej historii „muzyki poważnej”, gdyż miała popularniejszy, a czasem wręcz rozrywkowy charakter[20]. W ostatnich dekadach te właśnie cechy stały się jej walorem i muzyka „rokokowa” stała się wielką atrakcją repertuarową.

Źródło : Wikipedia