Kategorie E-Sklepu

Waza z pokrywą na podstawie, terrina, 3-elementowa, srebrna Francja – klasycystyczna.

Waza z pokrywą na podstawie,  terrina, 3-elementowa, srebrna Francja – klasycystyczna.

Waza z pokrywą na podstawie, terrina, 3-elementowa, srebrna Francja – klasycystyczna.

Srebrna, pr. 950/1000 Minerwa, o wadze 4.1 kg, 150-letnia, francuska, dostojna waza na podstawie z pokrywą. Luksusowy prezent środka stołu dla wytwornej Pani Domu,  świecący blaskiem najczystszego srebra. Wyjątkowy prezent ślubny i inwestycja dla pokoleń.

3-00008

33 500 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuWaza z pokrywą na podstawie, terrina, 3-elementowa, srebrna Francja – klasycystyczna.
Numer katalogowy3-00008
KategorieSrebra Antyczne; Środek stołu; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaEgzemplarz kolekcjonerski.
Sztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna, pr. 950/1000 Minerwa, o wadze 4.1 kg, 150-letnia, francuska, dostojna waza na podstawie z pokrywą. Luksusowy prezent środka stołu dla wytwornej Pani Domu,  świecący blaskiem najczystszego srebra. Wyjątkowy prezent ślubny i inwestycja dla pokoleń.
Cena (waluta do wyboru)33.500,- PLN     /       8.170,- EUR
Pracownia / TwórcaF.L. opis katalogowy w opracowaniu
Kraj wytworzeniaFrancja
Okres w sztuceKlasycyzm
Data wytworzenia1890
Przełom 1890 / 1910
Okres / WiekXIX wiek
Przełom XIX / XX wieku
MateriałSrebro, punca próba 925 Minerwa.
Technika kreacjiOpis katalogowy w opracowaniu
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość24 cm (waza + pokrywa)
5 cm ( taca)
Szerokość36 cm (waza)
48 cm (taca)
Głębokość24 cm (waza)
38 cm (taca)
Waga1.598 g (waga – taca)
1.750 g (waga – misa)
768 g (waga – pokrywa)
4.116 g (waga – całość)
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 24

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna, najwyższej próby 950/1000 , Minerwa, francuska , XIX wieczna wspaniała, dostojna waza z pokrywą na podstawie, typ terrina na zupy, mięsa. Kształt owalny, wsparta na czterech rokokowych nóżkach idealnie spasowanych z wyniesioną i giętą podstawą stojącą również na czterech zwierzęcych nóżkach w formie aplikacji ciężkich, masywnych liści akantu. Całość elegancka i wytworna, uchwyty odlewane z grubego srebra w formie aplikacji masywnych liści akantu. Czara wybrzuszona, zakończona ornamentem wzdłużnym rowkowanym o miękkich kształtach. Pokrywa idealnie spasowana z czarą o kształcie kopuły zwieńczonej aplikacją - bogatą gałką zdobną w formie dużej główki kapusty. Podstawa owalna o takim samym zdobniczym ornamencie jak brzeg czary. Waza idealnie spasowana, stabilna z podstawą bez możliwości przypadkowego przesuwania. Kołnierz podstawy o około 10 cm szerokości daje dodatkowe miejsce na wazówkę, lub ułożenie dodatków do dania głównego. Chroni również przed rozlaniem zawartości z wazy.

Wspaniały środek stołu zarówno użytkowy jak i zdobniczy. Jasna i świecąca odblaskiem najczystszego srebra, dostojna i wytworna XIX wieczna waza – ponadczasowy i elegancki, bogaty prezent dla domu, okolicznościowy prezent ślubny z możliwością dedykowanej grawerki. Luksusowy środek stołu na ważne wydarzenia i przyjęcia.

Historia:

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia