Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Łyżeczka do cukru, z różą i muszlą, secesja niemiecka srebrna - sztuka świata.

We have CMS-provided images

Łyżeczka do cukru, z różą i muszlą, secesja niemiecka srebrna - sztuka świata.

Łyżeczka do cukru, z różą i muszlą, secesja niemiecka srebrna - sztuka świata.

Srebrna pr.800 duża, pięknie zdobiona, ok. 130-letnia niemiecka łyżeczka do cukru. Czerpak z nutą rokoko w formie muszli, rękojeść ażurowa z gałązką róży. Luksusowe uzupełnienie dużej i wytwornej cukiernicy. Możliwość okolicznościowej grawerki. Unikalna.

3-00170-13

340 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuŁyżeczka do cukru, z różą i muszlą, secesja niemiecka srebrna - sztuka świata.
Numer katalogowy3-00170-13
KategorieSrebra Antyczne; Sztućce
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 duża, pięknie zdobiona, ok. 130-letnia niemiecka łyżeczka do cukru. Czerpak z nutą rokoko w formie muszli, rękojeść ażurowa z gałązką róży. Luksusowe uzupełnienie dużej i wytwornej cukiernicy. Możliwość okolicznościowej grawerki. Unikalna.
Cena (waluta do wyboru)340,- PLN          /          80,- EUR
Kraj wytworzeniaNiemcy
Okres w sztuceSztuka świata
Sztuka swiata – wspaniała stylistyka początków niemieckiej secesji Jugendstil z motywami rokoko.
Data wytworzenia1880
Najprawdopodobniej lata (1880 – 1900)
Okres / WiekXIX wiek
Druga połowa XIX wieku
MateriałSrebro, punca próba 800
Technika kreacjiSrebro ręcznie odlewane, cyzelowane, ażurowe, repusowane
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość2 cm
Szerokość16 cm
Głębokość5 cm
Waga28 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 18

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800, ok.130-letnia, duża niemiecka łyżeczka do cukru o wspaniałych zdobieniach i mistrzowskiej pracy złotnika. Wyjątkowo piękna ręczna cyzelka. Czerpak w kształcie eleganckiej dużej muszli z wolutami i florystycznym ornamentem o lekkim oddechu rokoka. Rękojeść długa, ażurowa, zdobiona na końcu misternie wykonaną gałązką róży z pąkiem kwiatu.

Możliwość wykonania okolicznościowej grawerki.

Idealna na uzupełnienie dużej bogatej, ozdobnej cukiernicy.

Luksusowa, wyjątkowa i ponadczasowa pamiątka z okazji Chrztu Świętego.

Wspaniała na prezent okolicznościowy dla wymagającej Pani Domu. Unikalna ozdoba każdego stylowego salonu i stołu deserowego.

Historia:

Secesja w Niemczech (Jugendstil): Niemcy były jednym z ważniejszych ośrodków sztuki secesyjnej, mimo że ten styl dotarł do tego kraju dość późno, po Anglii, Francji czy Belgii. Styl niemieckiej secesji uchodzi za najbardziej eklektyczny.

Za moment początkowy Jugendstil uważa się rok 1896, kiedy to powstało pismo „Jugend”, które było głosem młodzieży oraz ich buntu przeciwko utartym i nudnym formom klasycystycznym. W magazynie ilustrowane były nowe formy i techniki zdobień. Pismo było wydawane w Monachium. W tym samym mieście znajduje się zrekonstruowany budynek zbombardowanego w czasie wojny zakładu fotograficznego „Elvira” – perły niemieckiej secesji, którego główna fasada nawiązuje do motywu fal morskich lub smoka. Jego projektantem był August Endell.

Po Monachium Jugendstil przeniósł się do Berlina - drugiego ośrodka kulturalnego Niemiec.

Nowe idee były uwielbiane przez społeczeństwo i wkrótce dzieła niemieckich twórców secesyjnych stały się widoczne w całym kraju.

Ślady niemieckiej secesji architektonicznej widoczne są także w Polsce: w Trzebiechowie znajduje się sanatorium "fizjoterapeutyczno-dietetyczne", zaprojektowane w malowniczym stylu historyzującym przez architekta z Zwickau Maxa Schindlera z wnętrzami zaplanowanymi przez Henry’ego van de Velde, przebywającego na dworze księcia von Sachsen-Weimar-Eisenach w Weimarze jako eksperta w sprawach sztuk pięknych.

Secesyjny styl w architekturze wkrótce został zaadaptowany również przez ówczesnych niemieckich artystów sztuki zarówno użytkowej jak i wystawienniczej.

Źródło: Wirtualne Muzeum Secesji : http://www.muzeumsecesji.pl/przewodnik55.html

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia