Kategorie E-Sklepu

Świecznik typ kaganek, srebrny, Włochy – neorokokowy.

Świecznik typ kaganek,  srebrny, Włochy – neorokokowy.

Świecznik typ kaganek, srebrny, Włochy – neorokokowy.

Srebrny pr.800, ok.100-letni finezyjny kaganek/mały przenośny świecznik na 1 świeczkę do oświetlania drogi. Bogato zdobniczy. Ponadczasowy, luksusowy i nietuzinkowy prezent. Stylowa ozdoba gabinetów, bibliotek, salonów a kiedyś niezbędnik każdego dworku.

3-00067

1 440 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuŚwiecznik typ kaganek, srebrny, Włochy – neorokokowy.
Numer katalogowy3-00067
KategorieSrebra Antyczne; Świeczniki i kaganki; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrny pr.800, ok.100-letni finezyjny kaganek/mały przenośny świecznik na 1 świeczkę do oświetlania drogi. Bogato zdobniczy. Ponadczasowy, luksusowy i nietuzinkowy prezent. Stylowa ozdoba gabinetów, bibliotek, salonów a kiedyś niezbędnik każdego dworku.
Cena (waluta do wyboru)1.440,- PLN           /           343,- EUR
Kraj wytworzeniaWłochy
Okres w sztuceNeorokoko
Data wytworzenia1920
Lata międzywojenne, przełom lat 1920 / 30
Okres / WiekXX wiek
Pierwsza połowa XX wieku
MateriałSrebro, punca próba 800
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane, odlewane, gięte.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość7 cm
Szerokość13 cm
Głębokość13 cm
Waga186 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 07

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrny próby 800, ok. 100-letni przepiękny, urokliwy włoski kaganek / przenośny świecznik na jedną świecę. Zamocowany na podstawie (talerzyku) zaopatrzonej w wygodny i miękko gięty uchwyt. Zdobiony i gięty w bogatym designie rokokowym. Podstawa i świecznik finezyjnie wybrzuszone. Profitka stylizowana na płatki kwiatu. Wspaniały, luksusowy, nietuzinkowy prezent okolicznościowy, ciągle jeszcze użytkowy. Mistrzowska praca Mistrza Złotnika wykorzystująca styl i kształty rokokowe.

Stylowa ozdoba gabinetów, bibliotek, salonów a kiedyś niezbędnik każdego dworku.

Historia:

Kaganek (lampka oliwna) – niewielkie naczynie gliniane lub metalowe, w kształcie miseczki z dziobkiem, uchwytem i knotem, napełnione tłuszczem (np. olejem roślinnym lub zwierzęcym) albo olejem mineralnym, służące w starożytności do oświetlania.

Ze względu na powiązanie z uprawą oliwek lampka oliwna była początkowo związana z rejonem śródziemnomorskim, zwłaszcza z kulturą starożytnych Greków i Rzymian. Używano oleju oliwkowego niższej jakości (lepsze do celów spożywczych).

Lampka oliwna składa się z pojemnika na oliwę, nóżki, dzióbka z knotem (lub paroma knotami), który zanurzony w paliwie powoli się spala wraz z paliwem.

Dzięki umożliwieniu pracy po zmroku lampka oliwna stała się symbolem światła i oświecenia umysłowego: wiedzy, inteligencji, poznania, rozumu.

Kaganki początkowo produkowano z niepalnych materiałów, głównie ceramicznych (kamień, wypalana glina, terakota), w niektórych rejonach (Armenia) pokrywano kolorową glazurą. W Grecji bogato zdobiono – (malarstwo czarno- i czerwono figurowe). Wraz z postępem technicznym wytwarzano lampki z brązu, mosiądzu, srebra, złota.

Polskie słowo „kaganek” oznacza „naczynie z palącym się wewnątrz ogniem służące do oświetlania”, stąd oprócz typowych lamp oliwnych słowem „kaganek” określane są przenośne świeczniki, niekiedy z rozbudowanym spodkiem na kapiący wosk.

W świątyniach katolickich i prawosławnych lampka stylizowana na lampkę oliwną (wieczna lampka) wskazuje miejsce przechowywania Ciała i Krwi Pańskiej (hostii) – tabernakulum.

Źródło: Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia