Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Cukiernca Argenteria Varalda Ettore di Varalda Achille, kryta, srebro, Włochy – postmodernizm

We have CMS-provided images

Cukiernca Argenteria Varalda Ettore di Varalda Achille, kryta, srebro, Włochy – postmodernizm

Cukiernca Argenteria Varalda Ettore di Varalda Achille, kryta, srebro, Włochy – postmodernizm

Srebrna pr.800 włoska cukiernica ze znanej nie istniejącej już włoskiej pracowni. Luksusowa, bogata postmoderna. Wizualnie lekka, ale ważąca ponad 240 g. Elegancki, ponadczasowy i ciągle użytkowy piękny prezent na jubileusz, ślub lub inne uroczystości.

3-00600

1 850 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernca Argenteria Varalda Ettore di Varalda Achille, kryta, srebro, Włochy – postmodernizm
Numer katalogowy3-00600
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice; Na Ślub
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 włoska cukiernica ze znanej nie istniejącej już włoskiej pracowni. Luksusowa, bogata postmoderna. Wizualnie lekka, ale ważąca ponad 240 g. Elegancki, ponadczasowy i ciągle użytkowy piękny prezent na jubileusz, ślub lub inne uroczystości.
Cena (waluta do wyboru)1.850,- PLN          /          415,- EUR
Pracownia / TwórcaArgenteria Varalda Ettore di Varalda Achille
Kraj wytworzeniaWłochy
Vercelli
Okres w sztucePostmodernizm
Postmodernizm z silnymi wpływami baroku, empire i rokoko.
Data wytworzenia1935
Lata okresu (1935 – 1971) – lata obowiązywania puncy. Najbardziej prawdopodobny okres powstania przedmiotu to lata około 1960.
Okres / WiekXX wiek
MateriałSrebro, punca próba 800, 17 VC
Technika kreacjiSrebro ręcznie wyoblane, odlewane, żłobkowane, cyzelowane
Stan zachowaniaDobry, widoczne lekkie ślady naturalnego użytkowania. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość13 cm
Szerokość18 cm
Głębokość12 cm
Waga241 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 04

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 800 cukiernica z pokrywką z Vercelli z nieistniejącej już znanej włoskiej pracowni Argenteria Varalda Ettore di Varalda Achille. Wspaniała włoska postmoderna łamiąca wszelkie kanony stałości sztuki – w tym przypadku całość w kreacji barokowej z wizerunkiem empirowym i nutą rokoka. Czara gładka, w formie okrągłej wazy, środkiem wybrzuszona. Wsparta na okrągłej gładkiej stopie kaskadowo wyniesionej ku górze. Brzeg stopy i czary dekorowany pasowym ornamentem florystycznym. Pokrywka zdejmowana, gładka również kaskadowo wyniesiona ku górze. Zwieńczona uchwytem w formie odlewanej aplikacji rokokowego żołędzia. Po bokach dwa ucha w kształcie litery S o ciekawym designie liści akantu.

Delikatna, luksusowa ozdoba stolika kawowego. Na cukier w kostkach i słodkości. Idealna na elegancki i praktyczny prezent okolicznościowy. Możliwość wykonania okolicznościowej grawerki. Jedyny i unikatowy prezent ślubny dla Pary Młodych, możliwość własnej indywidualnej grawerki z dedykacją lub monogramem.

Historia:

Argenteria Varalda Ettore di Varalda Achille - pracownia złotnicza powstała w Vercelli XX wieku około 1935 roku. Usytuowana była w centrum miasta przy Corso Fiume 6. Punca 17 VC została zarejestrowana w 21 maja 1935, a wygasła z dniem 31 grudnia 1971. Punce używane we Włoszech w latach (1944 – 1970) miały kształt wieloboku i zawierały numer identyfikujący złotnika oraz nazwę prowincji, oznaczoną dwoma literami.

Źródło: silvercollection.it

Postmodernizm – lata 60/80-te XX wieku: nazywany powszechnie w Europie postmoderna, narodził się we Włoszech, styl ten opierał się na kwestionowaniu założeń dotyczących logiki, prostoty i porządku. Powszechne było odwoływanie się do symbolizmu, co wynikało z przekonania, że ludzie lepiej odbiorą wzornictwo jeśli przedmioty będą niosły za sobą symboliczną treść. Często forma wyrobów użytkowych nie podążała za ich funkcją. W latach 80-tych postmodernizm włoski przyjął nazwę transavanguardia.

Źródło: Wikipedia

Barok - termin „barok”, którego geneza jest wciąż niewyjaśniona, najprawdopodobniej pochodzi od portugalskiego barroco, które oznacza perłę o nieregularnym kształcie. To główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej. U jego podstaw leżało twórcze przekształcenie renesansowego klasycyzmu w dążeniu do uzyskania maksymalnego oddziaływania na odbiorcę. Barok jest pojęciem bogatszym od manieryzmu, przede wszystkim dlatego, że konotuje tylko sam styl, ale jak dowodzą niektórzy badacze również procesy historyczne, spory filozoficzne i teologiczne oraz nastroje społeczne. Bogaty w zdobnictwo, pomysłowe rozwiązania i symbolikę styl architektoniczny, malarski i literacki baroku z założenia opierał się na ignacjańskiej zasadzie applicatio sensuum, polegającej na wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości do przekazania określonych treści (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy uczuć skierowane do Chrystusa).

Neobarok – nurt w ramach historyzmu nawiązujący formalnie do baroku rozpowszechniony pod koniec XIX w.

Źródło: Wikipedia

Neo Empire – styl , który wywodzi się z pierwotnie z kierunku Empire: (styl cesarstwa) – odmiana późnego klasycyzmu powstała we Francji w latach 1800-1815, występująca w modzie, architekturze, malarstwie i sztuce użytkowej podczas panowania Napoleona w Europie, zwłaszcza na terenach obecnej Polski (Księstwo Warszawskie) i w Rosji). W Niemczech i Austrii empire współistniał ze stylem Biedermeier. Styl wzorował się na sztuce starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. Twórcami stylu empire byli francuscy architekci Charles Percier oraz Pierre François Louis Fontaine zaprojektowali meble i wystrój wnętrz cesarza. Wydali oni również „Palaise maisons et autres edifices de Rome moderne” (1802, Paryż) oraz „Residences des souverains” (1833, Paryż), w których to zawarli założenia stylu. Przykładem zastosowania stylu empire są wnętrza pałacowe Luwru, Wersalu, Rueil-Malmaison i Fontainebleau, kościół La Madeleine oraz łuk triumfalny na Placu du Carrousel. Wielki powrót do tradycji antyku dał również Italii niezwykle korzystną pozycję ponieważ w tym właśnie kraju było największe skupisko zabytków architektury klasycznej oraz wykopaliska archeologiczne w Pompejach. W połowie wieku XX we Włoszech zapanował powtórnie styl empirowy w sztuce użytkowej potocznie zwany Neo Empire.

Źródło: Wikipedia, Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 96

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce. Przedmioty w tym stylu często miały ozdobny ornament zaczerpnięty z charakterystycznych dla rokoka giętych linii układających się spiralnie -„rocaille”. Dwie litery C łączyły się w taki sposób, że jedna była ustawiona zwyczajnie druga zaś odwrócona. W ten sposób otrzymywało się stylizowane „S”.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia