Kategorie E-Sklepu

getProductPriceString():

Cukiernica kryta, srebrna włoska – postmodernistyczna.

We have CMS-provided images

Cukiernica kryta, srebrna włoska – postmodernistyczna.

Cukiernica kryta, srebrna włoska – postmodernistyczna.

Srebrna pr.800 włoska cukiernica z przykrywką. Zdobiona ażurowymi aplikacjami zwieńczona miniaturowym łabędziem. Lekka wizualnie ale ważąca ok. 210 g. Elegancki i wytworny prezent okolicznościowy dla Pani i Pana domu. Ozdoba stolika kawowego i deserowego.

3-00039

Przedmiot sprzedany

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuCukiernica kryta, srebrna włoska – postmodernistyczna.
Numer katalogowy3-00039
KategorieSrebra Antyczne; Cukiernice
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrna pr.800 włoska cukiernica z przykrywką. Zdobiona ażurowymi aplikacjami zwieńczona miniaturowym łabędziem. Lekka wizualnie ale ważąca ok. 210 g. Elegancki i wytworny prezent okolicznościowy dla Pani i Pana domu. Ozdoba stolika kawowego i deserowego.
Kraj wytworzeniaWłochy
Okres w sztucePostmodernizm
Bogaty postmodernizm z silnymi wpływami moderny oraz elementami rokoko i klasycyzmu.
Data wytworzenia1960
Przełom lat 1960 / 70
Okres / WiekXX wiek
MateriałSrebro próba 800
Technika kreacjiSrebro ręcznie cyzelowane z aplikacjami, wyoblanie
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość12 cm
Szerokość14 cm
Głębokość12 cm (średnica)
Waga210 g

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna pr. 800 cukiernica przełomu włoskiej moderny i postmodernizmu ze zdejmowana przykrywką, ażurowymi rokokowymi ażurowymi aplikacjami na nóżkach i dwóch zdobnych uchwytach, Zdobienia częściowo florystyczne częściowo woluty. Prosta elegancka przykrywka zwieńczona od góry cyzelowanym z detalami efektownym miniaturowym łabędziem eksponowanym na filigranowym postumencie.

Lekka, zwiewna i elegancka ozdoba stolika kawowego i salonu deserowego. Idealna na prezent okolicznościowy dla Pani / Pana domu.

Historia:

Dekoracja ażurowa - sposób powstawania: na srebrnej blasze rysowany jest ornament, który następnie wycinany jest przy pomocy specjalnych narzędzi. Ważne, aby przy wycinaniu powstały prześwity. Jednym ze sposobów dekoracji ażurowej jest umieszczenie wyciętego fragmentu na gładkim tle co przypomina metalową koronkę. Najtrudniejszym elementem tej techniki jest obróbka krawędzi. Ornament należy otoczyć metalową taśmą. Tak przygotowaną formę można również umieścić na powierzchni danego przedmiotu, aby ażur odcinał się od tła.

Źródło: Dzieje wyrobów ze srebra od starożytności do lat 50-tych XX wieku, Arkady, str. 83

Postmodernizm – lata 60/80-te XX wieku: nazywany powszechnie w Europie postmoderna, narodził się we Włoszech, styl ten opierał się na kwestionowaniu założeń dotyczących logiki, prostoty i porządku. Powszechne było odwoływanie się do symbolizmu, co wynikało z przekonania, że ludzie lepiej odbiorą wzornictwo jeśli przedmioty będą niosły za sobą symboliczną treść. Często forma wyrobów użytkowych nie podążała za ich funkcją. W latach 80-tych postmodernizm włoski przyjął nazwę transavanguardia.

Źródło: Wikipedia

Modernizm − to ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych .To również początek sztuki nowoczesnej okresu powojennego. Jest to czas ożywienia wszelkiej aktywności twórczej. W Europie nastąpił proces odbudowy po wojnach światowych, a Ameryka była na drodze do osiągnięcia potęgi światowej. Produkcja złotnicza nadal pozostała tradycyjna, ale również powstały i rozwinęły się nowe firmy kształcące nowych i wybitnych projektantów. Jednak po II wojnie światowej nadal ogromne wpływy pozostały w rękach burżuazji co sprawiło, że wyroby złotnicze naśladowały wzór klasycystyczny nieraz niemal stanowiły kopię pierwowzoru. Główny okres rozwoju modernizmu to lata międzywojenne, dojrzały okres to lata 50-60 te XX wieku.

Źródło: Wikipedia.

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia