Kategorie E-Sklepu

Dzbanek Antoine Cosson-Corby, ok.150–letni, z kością słoniową, srebro, Francja – eklektyczny.

Dzbanek Antoine Cosson-Corby, ok.150–letni, z kością słoniową, srebro, Francja – eklektyczny.

Dzbanek Antoine Cosson-Corby, ok.150–letni, z kością słoniową, srebro, Francja – eklektyczny.

Srebrny pr.950 Minerwa dzbanek na kawę/herbatę, z unikalnym uchem z kości słoniowej z XIX wiecznej paryskiej pracowni Antoine Cosson-Corby. Wspaniała kompozycja srebra i kości słoniowej. Luksusowa, wytworna i ciągle użytkowa ozdoba środka stołu i salonu.

 

Uwaga: proszę zapoznać się z adnotacją prawną o przedmiocie zamieszczoną w punkcie „Opis dodatkowy”.

3-00414

3 650 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuDzbanek Antoine Cosson-Corby, ok.150–letni, z kością słoniową, srebro, Francja – eklektyczny.
Numer katalogowy3-00414
KategorieSrebra Antyczne; Dzbany, kielichy, filiżanki; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaPrzedmiot wystawienniczy i zdobniczy.
Sztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrny pr.950 Minerwa dzbanek na kawę/herbatę, z unikalnym uchem z kości słoniowej z XIX wiecznej paryskiej pracowni Antoine Cosson-Corby. Wspaniała kompozycja srebra i kości słoniowej. Luksusowa, wytworna i ciągle użytkowa ozdoba środka stołu i salonu.
 
Uwaga: proszę zapoznać się z adnotacją prawną o przedmiocie zamieszczoną w punkcie „Opis dodatkowy”.
Cena (waluta do wyboru)3.650,- PLN            /                 830- EUR
Pracownia / TwórcaAntoine Cosson-Corby
Kraj wytworzeniaFrancja
Paryż
Okres w sztuceEklektyzm
Eklektyzm – oparty na pełnej uroku formie barokowej ze zdobieniami rokokowymi i klasycystycznymi.
Data wytworzenia1851
Lata okresu (1851 – 1879) – lata działalności pracowni. Charakterystyczna maniera neobarokowego designu kształtu może świadczyć o wczesnych latach po roku 1851.
Okres / WiekXIX wiek
Połowa XIX wieku
MateriałSrebro, punca próba głowa Minerwy oznaczona 1 (próba srebra 950 Ag), punca Twórcy ACC z trzema pióropuszami.
Technika kreacjiSrebro ręcznie odlewane, wyoblane, żłobkowane, cyzelowane, lutowane, gięte, puncowane.
Kość słoniowa strugana i rzeźbiona.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość23 cm
Szerokość22 cm
Głębokość14 cm
Waga620 g (cały dzbanek z kością słoniową)
20 g (estymacja wagi kości słoniowej)
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 16

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrny próby 950 Ag Minerwa 1 pojedyńczy dzbanek z kością słoniową ze znanej pracowni paryskiej połowy XIX wieku Antoine Cosson-Corby. Wykonany we wczesnych latach po 1851 roku. Gładki, z wybrzuszonym dołem brzuścem. Forma gruszki. Powierzchnia rozczłonkowana wielokrotnym pionowym żłobkowaniem. Po przeciwległych stronach czary dwa okrągłe kartusze w zdobnym ornamencie z możliwością własnej spersonifikowanej grawerki. Brzusiec podzielony na kwatery na wzór kształtu gruszki lub raczej płatków tulipana schodzących się w górnej części dzbanka. Pokrywka na zawiasie, wysklepiona również rozczłonkowana. Zwieńczona plastycznym uchwytem w postaci kwiatu osadzonego na liściastej rozecie. Ucho wspaniale wystrugane i wyrzeźbione w kości słoniowej, w kształcie litery S zakute w srebrne obejmy. Wylewka długa, gładka i gięta. Całość osadzona na okrągłej stopie wspartej na 4 finezyjnych lekko giętych nóżkach połączonych florystycznymi elementami. Unikalny, reprezentacyjny, elegancki dzbanek. Luksusowa ozdoba środka stołu, saloniku wypoczynkowego i deserowego. Wspaniały i wytworny przedmiot spotkań z Przyjaciółmi i Znajomymi. Ponadczasowy z duszą i czarem starego Paryże epoki Belle Epoque. Pewna i trwała lokata kapitału dla pokoleń zawsze ciesząca oczy.

Adnotacja prawna: Przedmiot prezentowany na niniejszej stronie może być przedmiotem legalnego handlu na podstawie art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi w związku z art. 62 ust. 3 Rozporządzenia KOMISJI (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, jako zawierający “okaz przetworzony pozyskany ponad 50 lat wcześniej”, czyli przed rokiem 1947. Fakt powstania przedmiotu przed rokiem 1947 jest potwierdzony opinią Historyka Sztuki Biegłego Rzeczoznawcy – cyt.: „Dzbanek posiada punce: głowa Minerwy, oznaczenie 1 (próba srebra 950), oraz monogram jubilera: ACC z trzema pióropuszami (”Antoine Cosson-Corby, Paris). To sygnatura warsztatu francuskiego jubilera, który działał w latach 1851 – 1879, w warsztatcie pieszczącym się pod adresem: 41 Glori de Horlage, Paris…”

Opinia dostępna w Galerii R&R – w przypadku sprzedaży dołączana do certyfikatu pochodzenia.

Historia:

Antoine Cosson- Corby – pracownia założona w 1851 w Paryżu. Istniała do 1879. Siedziba mieściła się przy 41 Glori de Horlage. Punca: monogram twórcy/ jubilera ACC z trzema pióropuszami.

Źródło: 925-100.com

Kość słoniowa – pierwotnie kością słoniową nazywano wyłącznie ciosy, czyli siekacze słoni - w tym mamutów, obecnie termin ten bywa czasami odnoszony również do kłów zwierząt zagrożonych wyginięciem jak morsa i hipopotama.

Od wielu lat zgodnie z konwencją CITES handel oraz przewożenie przez granicę kości słoniowej pochodzącej od zwierząt zagrożonych wyginięciem (zwłaszcza słoni oraz nosorożców) jest zabroniony.

Właściwości

  • Skład chemiczny: fosforan wapnia (hydroksyapatyt)
  • Układ krystalograficzny:
  • Twardość: 2-3
  • Gęstość: 1,7-2,0
  • Rysa: biała
  • Barwa: biała, lekko żółta
  • Przełam: włóknisty
  • Stopień przezroczystości: przeświecający do nieprzezroczystego
  • Współczynnik załamania światła: 1,54
  • Widmo absorpcyjne: nie interpretuje się
  • Luminescencja: niebieska w różnych odcieniach i różnej intensywności

Spotykana jest w odmianie miękkiej (o mlecznej barwie i nieprzejrzystej) i twardej (mało przejrzystej, początkowo żółtawej, czerwonawej lub zielonkawej, żółknącej pod wpływem powietrza).

Historia - od starożytności używana do wytwarzania ozdób i drobnych przedmiotów użytkowych. Stosowanie jej zmalało w okresie renesansu, by powrócić w XVII i XVIII wieku. Wtedy to, obok dotychczasowych zastosowań, zaczęto używać kości słoniowej do inkrustacji i jako podłoże pod malowane miniatury. Od końca XIX wieku stosowano sztuczną kość słoniową - phytelephas - do wyrobu galanterii. W XIX w. i w pierwszych dekadach XX w. dobrze zachowane ciosy mamutów (zwane błędnie kłami) z Syberii pozyskiwano na dużą skalę jako odmianę kości słoniowej. Na przełomie XIX/XX w. w Rosji skupiono przeszło 30 ton kości słoniowej z mamuta. Różniła się ona od kości słoniowej ze współczesnych słoni bardziej białą barwą, z lekkim odcieniem niebieskim.

Miejsca występowania

  • Afryka: Kenia, Sudan itp.
  • Azja: Mjanma, Tajlandia, Sumatra, Indie.
  • Azja: północna Syberia (kość mamucia)

Zastosowanie

  • - używana w sztuce
  • - cenny i poszukiwany surowiec jubilerski
  • - do wyrobu drobnych przedmiotów artystycznych, biżuterii, drobnych rzeźb
  • - jako zewnętrzna powłoka klawiszy fortepianowych.
  • Źródło: Wikipedia

Eklektyzm - W sztuce to twórczość kompilacyjna, łącząca różne elementy i treści z różnych stylów, epok i kierunków artystycznych, nie prowadząca do nowej syntezy, nieoryginalna; w architekturze eklektyzm oznacza jeden z odłamów historyzmu (zob. eklektyzm w architekturze)

W filozofii to łączenie różnych teorii, pojęć, koncepcji i tez w jedną całość, zwłaszcza eklektyzm starożytny i eklektyzm niemiecki z XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia

Barok - termin „barok”, którego geneza jest wciąż niewyjaśniona, najprawdopodobniej pochodzi od portugalskiego barroco, które oznacza perłę o nieregularnym kształcie. To główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej. U jego podstaw leżało twórcze przekształcenie renesansowego klasycyzmu w dążeniu do uzyskania maksymalnego oddziaływania na odbiorcę. Barok jest pojęciem bogatszym od manieryzmu, przede wszystkim dlatego, że konotuje tylko sam styl, ale jak dowodzą niektórzy badacze również procesy historyczne, spory filozoficzne i teologiczne oraz nastroje społeczne. Bogaty w zdobnictwo, pomysłowe rozwiązania i symbolikę styl architektoniczny, malarski i literacki baroku z założenia opierał się na ignacjańskiej zasadzie applicatio sensuum, polegającej na wykorzystaniu ludzkiej zmysłowości do przekazania określonych treści (stąd figury świętych w ekstazie czy wyrazy uczuć skierowane do Chrystusa).

Neobarok – nurt w ramach historyzmu nawiązujący formalnie do baroku rozpowszechniony pod koniec XIX w.

Źródło: Wikipedia

Klasycyzm - styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. „powrót do źródeł” (klasycznych) pojawił się już w renesansie – jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Źródło : Wikipedia

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce. Przedmioty w tym stylu często miały ozdobny ornament zaczerpnięty z charakterystycznych dla rokoka giętych linii układających się spiralnie -„rocaille”. Dwie litery C łączyły się w taki sposób, że jedna była ustawiona zwyczajnie druga zaś odwrócona. W ten sposób otrzymywało się stylizowane „S”.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Srebro a zdrowie - zdrowotne działanie srebra na organizm ludzki doskonale obrazuje stary angielski zwyczaj obdarowywania nowo narodzonych dzieci srebrną łyżeczką. Korzenie tej tradycji sięgają XIV wieku kiedy to podczas epidemii dżumy odkryto, że liczba zgonów wśród ludzi zamożnych jest znacznie niższa niż wśród ubogich. Okazało się, że używanie srebrnej zastawy stołowej powoduje przenikanie do organizmu cząsteczek srebra niszczących ewentualne zarazki dżumy, chroniąc tym samym przed zakażeniem. Srebrne łyżeczki stały się zatem antidotum na epidemię – rodzice, których tylko było na to stać, kupowali je swoim dzieciom jako swego rodzaju antybiotyk. Dziś epidemia dżumy nam nie grozi, ale pamięć tamtych wydarzeń przetrwała w tradycji kupowania srebrnych łyżeczek jako prezentu na chrzest i w angielskim powiedzeniu „born with a silver spoon in your mouth” / “urodzony ze srebrną łyżeczką w ustach”, ale nie tylko. Całe zastawy i sprzęty środka stołu miały i mają lecznicze i odkażające znaczenie dla jedzenia i zdrowia ich użytkowników. Słynna angielska czarna herbata “5 o’clock” podawana obowiązkowo w srebrnych dzbankach / czajniczkach / bulierach zawsze inaczej smakowała i smakuje do dzisiaj, aniżeli w zwykłym metalu, warto się o tym przekonać.

W XIX wieku rozpowszechniła się metoda zakraplania oczu noworodków roztworem azotanu srebra, co zapobiegało zapaleniu spojówek i rozwojowi trwałej ślepoty u dzieci. O skuteczności tej metody świadczy fakt, że wkrótce po jej pierwszym zastosowaniu została ona wprowadzona, jako obowiązek ustawowy.

Źródło: wypisy z różnych stron internetowych oraz przekazów pisemnych książkowych o srebrze