Kategorie E-Sklepu

Dzbanek do kawy, herbaty, srebrny, Niemcy – neorokokowy.

Dzbanek do kawy, herbaty,   srebrny, Niemcy – neorokokowy.

Dzbanek do kawy, herbaty, srebrny, Niemcy – neorokokowy.

Srebrny pr.850 dzbanek do kawy/herbaty, gruszkowaty/spiralnie skręcany z wylewką typ „dzióbek. Praktyczny niezbędnik kawowo-herbaciany wytwornej Pani Domu, eleganckiego biura, sekretariatu i pokoju spotkań biznesowych. 120-letnia luksusowa ozdoba stołu.

3-00111

3 840 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu i w pełni akceptuję wszystkie jego postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuDzbanek do kawy, herbaty, srebrny, Niemcy – neorokokowy.
Numer katalogowy3-00111
KategorieSrebra Antyczne; Środek stołu; Dzbany, kielichy, filiżanki; Wszystkie Przedmioty
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem
Krótka charakterystykaSrebrny pr.850 dzbanek do kawy/herbaty, gruszkowaty/spiralnie skręcany z wylewką typ „dzióbek. Praktyczny niezbędnik kawowo-herbaciany wytwornej Pani Domu, eleganckiego biura, sekretariatu i pokoju spotkań biznesowych. 120-letnia luksusowa ozdoba stołu.
Cena (waluta do wyboru)3.840,- PLN             /            915,- EUR
Kraj wytworzeniaNiemcy
Okres w sztuceNeorokoko
Data wytworzenia1870
Najprawdopodobniej lata (1870 – 1900)
Okres / WiekXIX wiek
Druga połowa XIX wieku
MateriałSrebro, punca próba 850 S
Technika kreacjiSrebro cyzelowane, wyoblane, skręcane, odlewane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość26 cm
Szerokość26 cm
Głębokość15 cm
Waga643 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 16

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrny próby 850, około 130- letni niemiecki dzban do kawy / herbaty, wspaniały reprezentant neorokoka. Pomimo smukłej sylwetki ważący ok. 0,65 kg. Wysoki, gruszkowaty, silnie wybrzuszony u podstawy, z wydłużoną wylewką zakończoną otwartym „dzióbkiem”. Powierzchnia dzbana spiralnie skręcana. Osadzony na 4 miękko giętych, rokokowych nóżkach ze zdobnymi florystycznymi aplikacjami. Dzban wieńczy pokrywa na zawiasie z uchwytem w postaci bukietu kwiatów. Ucho w kształcie litery S zbudowane z połączonych ze sobą wolut. Dwie przegródki z kości zwierzęcej chronią przed oparzeniem i wygodą nalewania. Niezbędnik każdej eleganckiej Pani Domu. Wspaniały, luksusowy, praktyczny i użytkowy upominek dla Prezesa na sekretariat, pokój narad i spotkań, do biura i gabinetu. Elegancka i ponadczasowa ozdoba stołu.

Historia:

Rokoko - nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury. Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV, skłaniając się ku większej kameralności, zmysłowości, wyrafinowaniu i pewnej sentymentalności. Odznaczało się lekkością i dekoracyjnością form, swobodną kompozycją, asymetrią i płynnością linii oraz motywami egzotycznymi (np. chińskimi). Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.

Wstępem do rokoka był okres regencji Filipa Orleańskiego we Francji (1715-1723), podczas której powstawały dzieła charakteryzujące się większą swobodą i dekoracyjnością. Jego rozkwit nastąpił za Ludwika XV; wówczas też rokoko rozpowszechniło się w Europie, zwłaszcza w Bawarii, Prusach, Austrii, Czechach, Saksonii, na Śląsku, w Polsce i w Rosji. Rokoko wyrosło ze sprzeciwu wobec tego, z czym wiązały się rządy Ludwika XIV. Wiek XVII, zwany przez historyków „grand siècle” kończył się pod znakiem zachwiania potęgi Francji, która do niedawna była właściwie arbitrem Europy, mocarstwem dyktującym swą wolę dzięki sile militarnej, ekonomicznej i kulturalnej. Zniesienie edyktu nantejskiego doprowadziło do emigracji z Francji ok. pół miliona hugenotów, a w efekcie do osłabienia gospodarczego kraju; byli to bowiem w dużej mierze rzemieślnicy, bankierzy i specjaliści pracujący w manufakturach. Wydarzenia te oraz kolejne wojny doprowadziły do krytyki Króla-Słońce.

Po okresie wyniszczającej państwo wojnie domowej nastał czas stabilizacji politycznej i gospodarczej, w związku z czym zaczęto większą rolę zwracać na nową sztukę. Za pierwszy przejaw rokoko w Rzeczypospolitej należy uznać zamówienie między rokiem 1732 a 1735 przez Zofię Sieniawską i jej męża Augusta Czartoryskiego u Juste-Aurèle Meissonniera wykonanie dekoracji, plafonu, boazerii, supraportów i mebli do Złotego Salonu w swoim Pałacu w Puławach (zachowane fragmenty są w muzeum w Jędrzejowie).

Źródło: Wikipedia

Rokoko w Niemczech - wyrazem nowego stylu życia była sztuka. Zamiast dostojności i pompatyczności pojawia się wyrafinowanie i lekkość, zarówno w dziedzinie architektury, malarstwa, jak i rzemiosła. Rokoko silnie oddziałało na rzemiosło artystyczne, a zwłaszcza na meble, elementy wyposażenia wnętrz i porcelanę. Rokoko to okres niezwykłej popularności porcelany, z której wyrabiano przedmioty codziennego użytku (np. guziki), zastawy stołowe oraz figurki. W XVII i na początku XVIII wieku porcelanę sprowadzano z Chin, co decydowało o jej wysokiej cenie. Próby wytworzenia porcelany na gruncie europejskim zostały uwieńczone sukcesem Johanna Friedricha Böttgera w 1709 roku i założeniem rok później manufaktury porcelany w Miśni. Jej produkty nazywane były porcelaną saską lub miśnieńską. Po Böttgerze fabryką kierował malarz Höroldt, a od 1731 roku Johann Joachim Kändler (1706-1775). Kändler wprowadził wiele zmian i doprowadził manufakturę do szczytu rozwoju. W krajach niemieckich architektura rokokowa rozwinęła się bujnie. W Saksonii zaraz na początku XVIII wieku, w latach 1711-1722, architekt Matthäus Daniel Pöppelmann (1662-1736) wzniósł pałac Zwinger (Drezno). Jest to założenie na planie zbliżonym do kwadratu, z dostawionymi do dwóch boków mniejszymi prostokątami zakończonymi półkoliście. Tak ukształtowany plac otaczają niskie galerie; jedynie od strony północnej w XIX wieku dostawiono nową budowlę. Galerie przeprute są dużymi oknami i bogato zdobione rzeźbiarsko. Styl ten przez długie lata nie był ceniony przez historyków, uważany za okres przejściowy między barokiem a klasycyzmem. Wyraźnie osłabła wtedy potrzeba stosowania wyszukanych technik i monumentalnych form. Kompozytorzy nie rezygnowali wprawdzie z innowacyjności – jest to okres bardzo wielu nowości, ale twórczość ich nie zajęła miejsca zbyt prestiżowego w tradycyjnej historii „muzyki poważnej”, gdyż miała popularniejszy, a czasem wręcz rozrywkowy charakter[20]. W ostatnich dekadach te właśnie cechy stały się jej walorem i muzyka „rokokowa” stała się wielką atrakcją repertuarową.

Źródło : Wikipedia