Kategorie E-Sklepu

Ostatnio przeglądane

Popielniczka Christoph Bach, srebro, Niemcy – szuka świata.

We have CMS-provided images

Popielniczka Christoph Bach, srebro, Niemcy – szuka świata.

Popielniczka Christoph Bach, srebro, Niemcy – szuka świata.

Srebrna próby 835 Ag popielniczka ze słynnej pracowni Christoph Bach. Okrągła z ażurowym kołnierzem z róż i wolut. Na trzy papierosy.  Oryginalna. Elegancka i jednocześnie delikatna. Ponadczasowy bibelot. Doskonały okolicznościowy souvenir dla Pana, Pani.

3-00723

580 zł



Zapoznałem się z Regulaminem Sklepu oraz Polityką Prywatności i w pełni akceptuję wszystkie ich postanowienia.

Do koszyka

KARTA PRZEDMIOTU

Nazwa przedmiotuPopielniczka Christoph Bach, srebro, Niemcy – szuka świata.
Numer katalogowy3-00723
KategorieSrebra Antyczne; Lustra, wazony, bibeloty i inne; Dla Niej
Ocena użytkowaSztuka użytkowa – do natychmiastowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Krótka charakterystykaSrebrna próby 835 Ag popielniczka ze słynnej pracowni Christoph Bach. Okrągła z ażurowym kołnierzem z róż i wolut. Na trzy papierosy.  Oryginalna. Elegancka i jednocześnie delikatna. Ponadczasowy bibelot. Doskonały okolicznościowy souvenir dla Pana, Pani.
Cena (waluta do wyboru)
Pracownia / TwórcaChristoph Bach
Kraj wytworzeniaNiemcy
Ellmendingen
Okres w sztuceSztuka świata
Silne wpływy secesyjne
Data wytworzenia1920
Lata po 1920
Okres / WiekXX wiek
Pierwsza połowa XX wieku
MateriałSrebro, punca próba 835 Ag; CB
Technika kreacjiSrebro ręcznie ażurowane, wyoblane, odlewane, żłobkowane, polerowane, cyzelowane, puncowane.
Stan zachowaniaBardzo dobry. Srebro zostało oczyszczone z patyny.
Wysokość2 cm
Szerokość10 cm
Głębokość10 cm
Waga41 g
LokalizacjaSalon Ekspozycyjny - Galeria Srebra i Światła R&R Łódź, ul. Nawrot 4/II
MiejsceSG: 07

OPIS PRZEDMIOTU

Srebrna próby 835 Ag popielniczka. Filigranowa. Słynna niemiecka pracownia Christoph Bach. Okrągła o gładkim, lśniącym lustrze. Ścianki gładkie, lekko wyniesione do góry. Zwieńczone płaskim, ażurowym kołnierzem o motywach kwiatów i wolut. Na kołnierzu 3 gładkie uchwyty na papierosy. Urocza popielniczka dla Pani, Pana. Zdobna i elegancka. Ponadczasowa. Wyjątkowy gadżet / souvenir okolicznościowy.

Historia:

Popielniczka – naczynie służące do doraźnego gromadzenia popiołu z wyrobów tytoniowych oraz ich niedopałków i niedopałków zapałek. Większość popielniczek jest zaprojektowana w taki sposób, aby można było o nie opierać tlące się papierosy, cygaretki czy cygara. Spotyka się popielniczki zrobione ze szkła, metalu, kamienia, porcelany, plastiku i praktycznie każdego innego niepalnego materiału. Czasami są to przedmioty ozdobne, eleganckie, pamiątkowe, a czasami nawet będące dziełami sztuki. Spotykany jest również szereg popielniczek zamykanych, o różnorodnych mechanizmach zarówno gaszenia, jak i ukrywania zawartości. Wcześniej popielniczki, jako przedmiot towarzyszący człowiekowi niemal we wszystkich pomieszczeniach, były bardzo często ozdabiane najrozmaitszymi reklamami z niemal każdej dziedziny, jak również same przybierały bardzo różne kształty nawiązujące do reklamowanych wyrobów. Przykładem może być polska popielniczka z lat 60. XX w. – reklama ówczesnej firmy Stomil, w postaci szklanego spodka otoczonego miniaturową, grubą oponą. Często na papierośnicach pisano dedykacje i monogramy personalne.

Źródło: Wikipedia

Christoph Bach - rozpoczął działalność w 1920 w Ellmendingen, niedaleko Phorzheim (miasta słynącego z produkcji biżuterii). Jego pierwsze wyroby inspirowane były słynną różą z Hildesheim. Mała pracownia szybko przekształciła się w dużą, rodzinną firmę.

Po śmierci założyciela firma została przejęta przez bratanka i żonę Ilse Werner Heinkel, którzy rozsławili ją na skalę międzynarodową.

W 1986 roku do firmy dołączył Achim Heinkel i przekształcił ją z producenta sztućców na mistrzowski zakład złotniczy oraz renowacyjny.

Źródło: www.heinkel-silberschmiede.de

Secesja – kierunek w sztuce ukształtowany na przełomie XIX i XX wieku. Secesja jako styl zrywała z dotychczas panującym historyzmem, uważając, że stanowi on tylko imitację wcześniejszych trendów. Artyści chcieli nowego stylu, którego wpływy widoczne byłyby również w sztuce użytkowej i zdobnictwie.

Za podstawowe cechy secesji uważa się charakterystyczną linię - giętką, płynną i ruchliwą oraz bogatą ornamentykę, zwłaszcza roślinno-zwierzęcą. Artyści secesyjni sięgali też chętnie po elementy typowe dla sztuki orientalnej.

W dziełach zwracała uwagę fantazja, a twórcy prześcigali się z kreowaniu nowych i bardziej wyróżniających się form.

Secesja znalazła podatny grunt w całej Europie, a jej główne ośrodki znajdowały się w Anglii, Francji, Austrii, Niemczech, Hiszpanii i Włoszech.

Źródło: Wikipedia

Secesja w Niemczech (Jugendstil): Niemcy były jednym z ważniejszych ośrodków sztuki secesyjnej, mimo że ten styl dotarł do tego kraju dość późno, po Anglii, Francji czy Belgii. Styl niemieckiej secesji uchodzi za najbardziej eklektyczny.

Za moment początkowy Jugendstil uważa się rok 1896, kiedy to powstało pismo „Jugend”, które było głosem młodzieży oraz ich buntu przeciwko utartym i nudnym formom klasycystycznym. W magazynie ilustrowane były nowe formy i techniki zdobień. Pismo było wydawane w Monachium. W tym samym mieście znajduje się zrekonstruowany budynek zbombardowanego w czasie wojny zakładu fotograficznego „Elvira” – perły niemieckiej secesji, którego główna fasada nawiązuje do motywu fal morskich lub smoka. Jego projektantem był August Endell.

Po Monachium Jugendstil przeniósł się do Berlina - drugiego ośrodka kulturalnego Niemiec. Nowe idee były uwielbiane przez społeczeństwo i wkrótce dzieła niemieckich twórców secesyjnych stały się widoczne w całym kraju. Ślady niemieckiej secesji architektonicznej widoczne są także w Polsce: w Trzebiechowie znajduje się sanatorium "fizjoterapeutyczno-dietetyczne", zaprojektowane w malowniczym stylu historyzującym przez architekta z Zwickau Maxa Schindlera z wnętrzami zaplanowanymi przez Henry’ego van de Velde, przebywającego na dworze księcia von Sachsen-Weimar-Eisenach w Weimarze jako eksperta w sprawach sztuk pięknych.

Secesyjny styl w architekturze wkrótce został zaadaptowany również przez ówczesnych niemieckich artystów sztuki zarówno użytkowej jak i wystawienniczej.

Źródło: Wirtualne Muzeum Secesji : http://www.muzeumsecesji.pl/przewodnik55.html